บทที่10 ก้าวแรกสู่การเป็นคุณหนูจวนโหว

หลังจากการลงโทษสาวใช้ที่ไม่ซื่อสัตย์ผ่านไป จวนเจิ้นหนิงโหวก็กลับคืนสู่ความสงบ แต่ไม่ใช่ความสงบเงียบเหงาแบบเก่า หากแต่เป็นความสงบที่เต็มไปด้วยความใส่ใจและความรักที่ตื่นขึ้นมาอย่างท่วมท้น ท่านโหวเหยาจิ้นทงและฮูหยินเหอเหมียวลี่แทบจะสลับกันเข้ามาดูแลบุตรสาวคนเล็กด้วยตนเองทุกวัน

ทุกอย่างในเรือนของคุณหนูสี่ถูกเปลี่ยนใหม่ทั้งหมด ผ้าปูที่นอนถูกเปลี่ยนเป็นผ้าไหมเนื้อดีจากซูโจว เครื่องเรือนเก่าๆ ถูกยกออกไปและแทนที่ด้วยของใหม่ที่หรูหรา และที่สำคัญที่สุดคือ กลิ่นเหม็นอับชื้นที่เคยปกคลุมเรือนก็หายไปอย่างสิ้นเชิง

ท่านหมอจางยังคงเข้ามาตรวจชีพจรของเหยาหลิงเจินวันละสองครั้ง ใบหน้าของท่านหมอเต็มไปด้วยความอิ่มเอมใจ เพราะชีพจรของคุณหนูสี่ไม่เพียงแค่เป็นปกติเท่านั้น แต่ยังแข็งแรงขึ้นอย่างรวดเร็วจนน่าประหลาดใจ ท่านหมอสั่งยาบำรุงหายาก เช่น รังนกหิมะและโสมอายุพันปี ให้นำมาปรุงเป็นอาหารอ่อนๆ ทุกวันเพื่อเร่งการฟื้นฟูร่างกายที่บอบช้ำมานาน

เหยาปิง ในตำแหน่งสาวใช้คนสนิทและหัวหน้าสาวใช้ส่วนตัว ทำงานอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย นางจัดการเรื่องในเรือนอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย สาวใช้ที่ถูกคัดเลือกเข้ามาใหม่ก็ตั้งใจทำงานและเชื่อฟังดี นางจึงมีความสุขกับหน้าที่นี้อย่างมาก แต่ถึงจะมีสาวใช้ผู้ช่วยแล้ว ในทุกๆ วันนางจะยังคงนั่งข้างเตียง คอยป้อนอาหารบำรุงให้คุณหนูสี่อย่างอ่อนโยนด้วยตนเองทุกมื้อ

“คุณหนูสี่ ท่านต้องกินให้หมดนะเจ้าคะ ท่านหมอจางบอกว่าถ้าท่านแข็งแรงเร็วขึ้น เราจะไปเดินเล่นในสวนกันได้แล้ว” เหยาปิงพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อน

หลิวรุ่ยหลินในร่างเหยาหลิงเจินพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย ใบหน้าที่เคยซีดเซียวเริ่มมีสีเลือดฝาด และดวงตาที่เคยเหม่อลอยก็เต็มไปด้วยความสดใส ความรวดเร็วในการฟื้นตัวนี้เป็นผลจากการที่นางใช้ความรู้ด้านการแพทย์และการบำรุงร่างกายของเจ้าสำนักอสนีเมฆามาใช้อย่างเคร่งครัด นางยังคงรับยาบำรุงและอาหารตามคำแนะนำของท่านหมอจาง แต่ในระหว่างนั้นนางก็ใช้พลังปราณพื้นฐานที่ฟื้นคืนมาเพียงน้อยนิด ควบคุมและซึมซับสารอาหารรวมถึงตัวยาหายากเหล่านั้นเข้าสู่เส้นลมปราณที่แห้งเหือดโดยตรง

บาดแผลและร่องรอยกดทับจากการนอนป่วยเป็นเวลานานกลายเป็นปัญหาสำคัญ เหยาปิงทำหน้าที่ดูแลบาดแผลเหล่านี้ด้วยมือของตัวเองอย่างไม่รังเกียจ นางใช้ผ้าชุบน้ำอุ่นเช็ดทำความสะอาดร่างกายของคุณหนูอย่างละเอียดลออทุกวัน

“คุณหนู บ่าวรู้ว่ามันคงจะเจ็บมาก แต่ท่านทนหน่อยนะเจ้าคะ บ่าวจะทายาให้เบาที่สุด” เหยาปิงพูดพลางทายาหอมสูตรพิเศษที่ฮูหยินส่งมา

“อือ... เจินเจินทนได้” หลิวรุ่ยหลินตอบด้วยเสียงเลียนแบบเด็กน้อยพลางพยักหน้า นางสามารถทนความเจ็บปวดจากการถูกดาบฟันได้สบายๆ แผลแค่นี้ย่อมไม่เป็นปัญหา แต่ความรู้สึกขอบคุณต่อความจงรักภักดีของเหยาปิงนั้นรุนแรงกว่าความเจ็บทางกาย นางจ้องมองเหยาปิงด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน

เด็กสาวคนนี้ไม่เพียงแต่จงรักภักดีต่อนายที่ป่วยไร้สติ แต่ยังเสี่ยงชีวิตของตัวเองเพื่อปกป้องนางจากคำขู่ของพวกสาวใช้สารเลวอีกด้วย

ด้วยความรู้เดิมของหลิวรุ่ยหลิน นางแนะนำเหยาปิงให้ใช้สมุนไพรบางชนิดบดละเอียดผสมกับน้ำผึ้ง เพื่อทาผิวพรรณที่แห้งกร้านและบอบช้ำ

“ปิงปิง... ทา... ตรงนี้...” นางชี้ไปที่ผิวหนังส่วนที่แห้งกร้านที่สุด