บทที่5 สาวใช้ผู้มีคุณธรรม

ขณะที่เหยาซานและเหยาซื่อกำลังจะเดินออกไปจากห้อง พลันมีร่างของสาวใช้อีกคนหนึ่งก้าวเข้ามา นางมีรูปร่างสมส่วน ท่าทางกระฉับกระเฉง และดวงตาที่เต็มไปด้วยความวิตกกังวล

คนผู้นั้นคือ เหยาปิง

เหยาปิงหยุดนิ่งทันทีเมื่อสายตาของนางกวาดไปเห็นผ้าห่มและสภาพเตียงนอนที่ดูไม่เรียบร้อย กลิ่นเหม็นอับที่คละคลุ้งไปทั่วห้อง นางหันกลับไปเผชิญหน้ากับสาวใช้ทั้งสองด้วยสีหน้าเกรี้ยวกราด

“เหยาซาน เหยาซื่อ พวกเจ้ากล้าดียังไง” เหยาปิงตวาดเสียงดัง “ข้าบอกให้พวกเจ้าเปลี่ยนที่ผ้าปูที่นอน และรอทำความสะอาดร่างกายของคุณหนูสี่ให้ดีก่อน ไม่ใช่ทำแค่ถูไถไปวัน ๆ แล้วปล่อยให้คุณหนูนอนจมสิ่งโสโครกของตนเองแบบนี้”

เหยาซานเบ้ปากอย่างไม่สะทกสะท้าน “เหยาปิง วันนี้เจ้าใจกล้าขึ้นนี่ พวกเราก็ทำตามหน้าที่แล้วไงเล่า คุณหนูสี่ก็เป็นแบบนี้มานานแล้ว ไม่เห็นจะต่างอะไรกัน”

เหยาซื่อเองก็หัวเราะเยาะ “ใช่แล้ว คุณหนูสี่ไม่ได้รับรู้อะไรหรอก ไม่ต้องทำตัวเป็นคนดีมีคุณธรรมนักก็ได้ เจ้านายที่ไร้อนาคตแบบนี้ดูแลไปก็ไม่มีทางได้ดี”

เหยาปิงเดินเข้าไปหาเตียงด้วยสีหน้าเจ็บปวด นางมองดูสภาพของเหยาหลิงเจินด้วยความสงสาร ก่อนจะหันกลับไปมองเหยาซานและเหยาซื่อด้วยความโกรธ

“พวกเจ้าช่างไร้หัวใจ คุณหนูสี่ก็เป็นบุตรีของท่านโหว พวกเจ้าดูแลนางได้เลวร้ายถึงเพียงนี้ได้อย่างไร ดีล่ะ ข้าจะไปฟ้องฮูหยิน ดูซิว่าพวกเจ้ายังจะกล้าพูดแบบนี้อยู่หรือไม่” เหยาปิงกล่าวอย่างเด็ดเดี่ยว

เมื่อได้ยินคำขู่ของเหยาปิง เหยาซานกลับยิ้มเยาะอย่างเยือกเย็น

“ไปสิ ไปฟ้องเลย” เหยาซานไขว้แขนมองเหยาปิงตั้งแต่หัวจรดเท้า “แต่เจ้าคิดว่าฮูหยินจะเชื่อคำพูดของคนหัวเดียวกระเทียมลีบอย่างเจ้าหรือ ลืมไปแล้วสินะว่าพวกข้ามีสองคน หากเจ้ากล้าไปฟ้อง ข้ากับเหยาซื่อจะบอกฮูหยินว่า เจ้าต่างหากที่แอบรังแกคุณหนูสี่แล้วโยนความผิดให้พวกเรา เจ้ารู้ดีว่าคุณหนูสี่ไม่สามารถพูดหรือปกป้องเจ้าได้”

คำพูดของเหยาซานนั้นเต็มไปด้วยการข่มขู่ที่ชัดเจน เป็นการใช้สถานะ ‘คนเขลา’ ของเจ้านายเป็นเครื่องมือในการเอาเปรียบ

เหยาซื่อเสริมอย่างรวดเร็ว “จริง พวกข้าอยากทำเท่านี้แหละ เจ้าจะทำไม”

เหยาซานทำท่าเหมือนคิดบางอย่างออก นางมองเหยาปิงด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ “ถ้าเจ้าอยากให้คุณหนูสะอาดสะอานนัก เอาแบบนี้แล้วกัน ตั้งแต่นี้ต่อไป หน้าที่ดูแลคุณหนูสี่อย่างใกล้ชิดพวกข้ายกให้เจ้า อยากเป็นคนดีนักก็รับผิดชอบไปคนเดียวเลย”

พูดจบสาวใช้ทั้งสองก็หัวเราะ ก่อนสะบัดหน้าและเดินออกจากห้องไปอย่างถือดี ปล่อยให้เหยาปิงยืนตัวสั่นอยู่ข้างเตียงของเหยาหลิงเจินอย่างโดดเดี่ยว