บทที่7 ในที่สุดคุณหนูสี่ก็ได้สติแล้ว

หลิวรุ่ยหลินวางกระโถนลงอย่างเชื่องช้า ดวงตาที่เย็นชาของนางกวาดมองไปทั่วห้องที่เต็มไปด้วยความวุ่นวาย จากนั้นนางก็ทรุดตัวลงนั่งบนเตียงอีกครั้ง เนื่องจากร่างกายของเหยาหลิงเจินในตอนนี้ยังไม่สามารถทนต่อการใช้งานที่หนักหน่วงขนาดนั้นได้นาน

การลงโทษสาวใช้ตัวดีทั้งสองสำเร็จอย่างงดงาม แต่นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น ร่างกายนี้ต้องถูกพวกนางเหยียดหยามมาถึงเจ็ดปีเต็ม สิ่งโสโครกเพียงกระโถนเดียวคงไม่พอให้วิญญาณของเหยาหลิงเจินตัวจริงพอใจแน่

เสียงกรีดร้องและเสียงโครมครามที่ดังมาจากห้องนอนด้านใน จนทำให้เหยาปิงที่กำลังจัดข้าวของอยู่ในห้องเก็บของด้านหลังเรือนได้ยิน นางพลันตื่นตระหนก คิดว่าเหยาซานกับเหยาซื่อรังแกคุณหนูอีก นางจึงรีบวิ่งมาที่ห้องของนอนของเหยาหลิงเจินทันที

แต่พอนางเปิดประตูเข้าไป ภาพแรกที่เห็นคือเหยาหลิงเจินนั่งอยู่บนเตียงอย่างสงบ แต่สภาพรอบห้องนั้นเลวร้ายอย่างที่สุด กลิ่นฉุนของปัสสาวะและสิ่งปฏิกูลแทบทำให้นางหายใจไม่ออก

“คุณหนู ท่านถูกสองคนนั้นรังแกหรือ” เหยาปิงรีบวิ่งเข้ามาดู แต่เนื้อตัวของคุณหนูนั้นสะอาดสะอาด นางจึงมองไปรอบๆ ห้องอีกครั้ง จนเห็นร่องรอยน้ำเปียกโชกที่ลากเป็นทางออกไปจากห้อง นางจึงเดินตามไปดู ก็เห็นแผ่นหลังของสาวใช้สองคนวิ่งออกไป

พวกนางทะเลาะกัน เลยเอากระโถนของคุณหนูมาสาดใส่กันหรือ

ไม่ใช่! ต้องมีอะไรมากกว่านั้นแน่

ทันใดนั้น เหยาปิงก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ นางหันกลับมาหาเหยาหลิงเจินที่นั่งมองตนเองตาแป๊วอยู่บนเตียง

“สวรรค์! คุณหนูสี่ ท่าน... ท่านลุกขึ้นนั่งเองหรือ แล้ว...” เหยาปิงชี้นิ้วไปทางที่สาวใช้ทั้งสองจากไป “นั่นคือฝีมือคุณหนูหรือเจ้าคะ” เหยาปิงหัวใจเต้นแรง รู้สึกเหมือนกำลังจะเป็นลมให้ได้

หลิวรุ่ยหลินหันมามองเหยาปิงแล้วพยักหน้าน้อยๆ นัยน์ตาของนางไม่ได้เหม่อลอย แต่กลับฉายแววของความสงบและอำนาจชั่วครู่ ก่อนที่นางจะเผยรอยยิ้มออกมา

รอยยิ้มที่สว่างไสวและเต็มไปด้วยสติปัญญา ซึ่งเป็นรอยยิ้มที่ไม่เคยปรากฏบนใบหน้าของเหยาหลิงเจินมานานกว่าเจ็ดปี

รอยยิ้มนั้นเป็นสิ่งที่ยืนยันทุกอย่าง

เหยาปิงสูดหายเข้าใจลึก พลางประคองสติไว้ นางก้มลงคุกเข่าต่อหน้าเหยาหลิงเจินอย่างรวดเร็วด้วยความจงรักภักดีอย่างเต็มเปี่ยม

“คุณหนู! นี่เป็นปาฏิหาริย์สินะเจ้าคะ บ่าว... บ่าวจะรีบไปแจ้งท่านโหวและฮูหยินเดี๋ยวนี้” เหยาปิงร้องออกมาด้วยความตื้นตันจนน้ำตาไหลอาบแก้ม นางรีบผุดลุกขึ้นและวิ่งออกไปอย่างไม่คิดชีวิต

ในขณะเดียวกัน เหยาซานและเหยาซื่อในสภาพที่เปียกโชกไปด้วยปัสสาวะและโคลนส่งกลิ่นเหม็นรุนแรงไปทั่วร่าง ก็วิ่งไปถึงเรือนใหญ่ก่อนอย่างขาดสติ

“ท่านโหว ฮูหยิน ผีสิงแล้วเจ้าค่ะ คุณหนูสี่โดนผีร้ายเข้าสิง!” เหยาซื่อตะโกนโหวกเหวกด้วยความหวาดกลัว ขณะที่กลิ่นเหม็นฉุนจากตัวนางคละคลุ้งไปทั่วลานหน้าเรือน เพราะบ่าวที่เฝ้าอยู่ด้านหน้า ไม่ยอมให้พวกนางเข้าไปด้านใน