ตอนที่ 6 แกจะคิดถึงฉันไหมนะ?

โม่เซียวไม่ได้ปฏิเสธ

ไป๋ชิงทั้งโมโหทั้งรำคาญ

ทว่าเธอช่างอ่อนหวานเสียจริงๆ ถึงแม้ว่าจะโมโหก็ไร้ซึ่งการข่มขวัญ

"โม่เซียว คุณฟังให้ดีนะคะ" ไป๋ชิงมองดูเขาอย่างขึงขัง โดยที่ใบหน้าขาวผ่องแทรกไปด้วยสีแดงระเรื่อ สายเสื้อตรงบ่าเลื่อนลง เรียวขางามเผยออก เป็นฉากนั้นที่สวยงามมาก

ดวงตาที่คมเข้มของโม่เซียวได้หรี่ลง "คุณเรียกผมว่าอะไรนะ?"

"

โม่เซียว" ไป๋ชิงโกรธเสียแล้ว เธอรู้สึกว่าตัวเองดูน่ากลัวแล้ว

แต่พออยู่ในดวงตาของโม่เซียว ไม่ได้แตกต่างจากแมวที่ขนลุกซู่ตัวหนึ่งเลยแม้แต่น้อย

"ฉันไม่ได้ไร้สัจจะขนาดนั้นที่พูดแล้วจะคืนคำ คุณอยากจะหย่าฉันก็เห็นด้วยแล้ว ฉันเพียงแค่เห็นว่าคุณย่าสุขภาพไม่ดีจึงไม่อยากกระทบกระเทือนจิตใจท่าน ในเมื่อเป็นแบบนี้ฉันก็ยิ่งไม่ไปฟ้องท่าน" ไป๋ชิงเดือดดาล

ดวงตาของเธอแดงก่ำไปหมดแล้ว

ทำไมโม่เซียวถึงได้ไม่เชื่อเธอขนาดนี้นะ

เมื่อเห็นเธอโกรธแล้วจริงๆ โม่เซียวถึงได้เอ่ยเสียงนุ่มว่า "เรื่องนี้เป็นผมที่เข้าใจคุณผิดไป"

ไป๋ชิงเอ่ยเสียงฮึ่มเสียงหนึ่ง

โม่เซียวหยิกแก้มของเธอ "เดี๋ยวปอกปูขนให้คุณนะ"

เมื่อไป๋ชิงได้ยินคำว่า "ปูขน" คำนี้ก็อยากจะอาเจียน

แต่ว่าต่อหน้าโม่เซียว เธอทำได้เพียงแค่อดทนไว้

“วันนี้ฉันไปตรวจที่โรงพยาบาลแล้ว” ไป๋ชิงเอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบา

“ไม่ท้องไม่ใช่เหรอ?” โม่เซียวเย็นชา

“ไม่ได้ท้องค่ะ แต่หมอบอกว่าท้องไส้ฉันไม่ดี ไม่ให้ฉันทานของที่มีธาตุเย็น” ไป๋ชิงอธิบาย

ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง

“คุณนี่ช่างเปราะบางจริงๆเลยนะ” โม่เซียวเหล่มองเธอ

ไป๋ชิงกัดริมฝีปาก “ทั้งหมดไม่ได้เป็นเพราะคุณตามใจเหรอคะ ถ้าคุณประชดฉันอีกฉันก็จะไม่หย่าแล้วนะ ยังไงก็หาคนที่จะตามใจฉันแบบนี้ไม่ได้ง่ายๆด้วยสิ”

พูดจบ เธอก็เสียใจภายหลังเสียแล้ว

โม่เซียวจะต้องโมโหแน่เลย

อย่างไรก็ตาม โม่เซียวนั้นไม่ได้โกรธ เขาเพียงแค่พูดเบาๆว่า “แม้ว่าเราจะหย่ากันแล้ว ผมเคยบอกแล้วว่าผลประโยชน์ที่ควรจะมอบให้คุณก็จะไม่น้อยลงไป หย่ากับผม คุณยังสามารถใช้ชีวิตอย่างแต่ก่อน คุณก็เป็นคุณหนูที่อรชรอ้อนแอ้นไปเถอะ ไม่มีใครรังแกคุณหรอก”

ไป๋ชิงค่อยๆมองดูเขา

ตอนนี้เธอก็กำลังถูกรังแกอยู่

คุยโวอะไรกัน!

“โม่เซียว ชิงชิงตื่นแล้วหรือยัง?” เสียงของเสิ่นหว่านดังมาจากนอกประตู “อาหารค่ำเสร็จแล้วนะ”

“ครับ มาแล้วครับ” โม่เซียวเอ่ยขึ้น

“เร็วๆหน่อย หลินโม่ก็มาแล้ว” เสิ่นหว่านเร่งเร้า

“รู้แล้วครับ” โม่เซียวตอบ

เสิ่นหว่านถึงได้หันหลังกลับลงไปชั้นล่าง

“ตื่นนอนเถอะ” โม่เซียวมองไป๋ชิงอย่างเย็นชา

ไป๋ชิงพูดอย่างประหลาดใจ “ทำไมพี่ชายของคุณถึงมาได้ล่ะ?”

หลินโม่เป็นลูกพี่ลูกน้องของโม่เซียว

แม่ของหลินโม่คือเสิ่นเหยียนซึ่งเป็นพี่สาวของเสิ่นหว่าน

นิสัยของเสิ่นเหยียนแตกต่างจากเสิ่นหว่านอย่างสิ้นเชิง

นิสัยของเสิ่นเหยียนเป็นประเภทที่อ่อนโยนประเภทนั้น

“คุณถามมากมายขนาดนั้นไปทำไม?” โม่เซียวพูดอย่างเย็นชา

ไป๋ชิงหดหู่ใจ

อารมณ์ของโม่เซียวจะเกิดก็เกิดจริงๆ

วินาทีก่อนทำให้เธอรู้สึกเหมือนอยู่ในสวรรค์

วินาทีถัดไปได้โยนเธอลงไปในนรก

“ใส่เสื้อผ้าให้เยอะหน่อย” โม่เซียวเตือนอย่างเฉยเมย “คืนนี้มีคนนอก”

“คนนอก?” ไป๋ชิงฟังไม่เข้าใจ

โม่เซียวหรี่ตาลง “หลินโม่ไง”

เขาไม่ชอบสายตาที่หลินโม่มองไป๋ชิง

ไม่ใช่ความเศร้าโศก แต่เป็นความรู้สึกประเภทหนึ่งที่ไม่ได้ในสิ่งที่ต้องการ

แต่เนื่องจากหลินโม่เป็นลูกพี่ลูกน้องของเขา พวกเขาทั้งสองจึงมีความสัมพันธ์ที่ดีกันมาตั้งแต่เด็ก และตัวแทบจะไม่แยกออกจากกันเลยตั้งแต่เด็ก

ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถว่าอะไรหลินโม่ได้

ไป๋ชิงคิดว่าเขาอารมณ์เสียเพราะอาการป่วยของหยุนชีชี

จึงคร้านที่จะถือสากับเขา

ไป๋ชิงลุกจากเตียง ค้นเสื้อไหมพรมคอวีสีชมพูตัวหนึ่ง และกางเกงขากว้างสีขาวตัวหนึ่งจากตู้เสื้อผ้ามาสวมใส่

กระดูกไหปลาร้าที่ละเอียดอ่อนของเธอ ผิวพรรณที่ขาวผ่อง ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็เป็นปีศาจตัวน้อยที่มีเสน่ห์ชวนหลงไหลนัก

เธอมัดผมยาวให้เป็นผมหางม้า เผยให้เห็นลำคอขาวเรียวยาว

คอที่ขาวและกระดูกไหปลาร้าที่สวยงามเชื่อมต่อเข้าด้วยกัน ช่างดึงดูดสุดที่จะพรรณนาได้

โม่เซียวไม่ชอบมัน

เขาเดินไปและแกะผมหางม้าของไป๋ชิงออก