บทที่ 1002

การ์ดมากมายยืนกระจัดกระจายอยู่ด้านนอกของคฤหาสน์

การ์ดที่มีหน้าที่คุ้มกันประตูหน้ารู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

เพราะโดยปกติแล้วจะมีผู้คนมากมายเข้าและออกบริเวณนี้ตลอด แต่อยู่ ๆ ตอนนี้มันกลับเงียบสงัด

ต่อมา พวกเขาก็เห็นภาพไรอันปรากฏตัวขึ้น

มีคนจำนวนหนึ่งกำลังเดินตามไรอันอยู่ด้านหลังเขา

“ผู้เฒ่าก็อตติ กรุณากลับไปเถอะครับ นายท่านฌองเพิ่งให้คำสั่งมาครับ เขาบอกว่าคุณเป็นเหมือนกลิ่นผายลมและไม่มีสิทธิ์ที่จะเข้าพบเขาอีกแล้ว!”

ก่อนที่ไรอันจะกลับไป เกรย์ได้ส่งคนไปตรวจสอบดู

และค้นพบว่าท้องถนนแห่งเซาท์ไลท์ได้เปลี่ยนไปหมดแล้วในช่วงเวลาหลายวันก่อน

ตอนนี้ไรอันเป็นเพียงแค่ตาเฒ่าธรรมดา ๆ ไม่ใช่นักเลงแห่งท้องถนนอีกต่อไป

ชายอย่างเขาจะคู่ควรกับการพบเกรย์ได้อย่างไร?

เกรย์คิดว่าเขาให้เกียรติไรอันมากพอแล้ว โดยไม่จัดการตาเฒ่าให้สิ้นซาก

การ์ดมองไรอันด้วยสายตาดูถูกเหยียดหยาม

ตาเฒ่าที่ไม่มีอำนาจหลงเหลืออยู่กล้ามาโอ้อวดต่อหน้านายท่านเกรย์ได้อย่างไร?

เขากำลังหาที่ตายอยู่เหรอ?

ไรอันรู้สึกมึนงง เขาคาดเดาสิ่งที่ได้เกิดขึ้นและพูด “ไม่ใช่ว่าฉันอยากจะเข้าไปหรอกนะ”

“พวกเขาต่างหากที่อยากเข้าไป”

หลังจากที่ไรอันพูดจบ ฮาร์วีย์และคนอื่น ๆ ด้านหลังไรอันได้ดึงดูดความสนใจของการ์ดไป

หัวหน้าการ์ดถามอย่างเย็นชา “คุณเป็นใคร? วันนี้มาคนกว่าแปดสิบคนมาที่นี่แล้ว!”

“ฉันไม่สนใจหรอกนะว่าพวกคุณจะเป็นใคร ออกไปจากที่นี่ซะ! นายท่านของพวกเราไม่มีเวลาให้พวกคุณหรอก”

ฮาร์วีย์หัวเราะ

“แล้วถ้าเรายืนกรานจะไม่ได้ล่ะ?”

หัวหน้าการ์ดตอบกลับ “แสดงว่าคุณกำลังเรียกร้องให้พวกเราลงมือไงล่ะ!”

ไทสัน วูดส์เดินมาด้านหน้าและดึงดาบที่เอวของเขาออกมา เขาชี้ดาบตรงไปที่หน้าของหัวหน้าการ์ด เพื่อเรียกร้องอย่างเย็นชา “ตอนนี้ล่ะ? เราเข้าไปได้หรือเปล่า?”

เหงื่อของหัวหน้าการ์ดค่อย ๆ ไหลลงมาจากหน้าผากของเขา เขาไม่คิดว่าไทสัน วูดส์จะตอบกลับอย่างนี้! มันทำให้เขาไม่สามารถตอบโต้ได้เพราะมันเกิดขึ้นเร็วมาก