บทที่ 1045

ธัญญ่าพูดอย่างเย็นชา “ฮาร์วีย์! เนื่องจากว่านายเป็นส่วนหนึ่งของตระกูลเรา เราจะมองข้ามสิ่งที่นายทำ”

“อย่าใจร้อนไปนักเลย! อย่าทำให้พ่อตาและแม่ยายของนายต้องมีปัญหามากไปกว่านี้เถอะ!”

"ปัญหาเหรอ? ฉันจะไปสร้างปัญหาให้พวกเขาได้อย่างไร?” ฮาร์วีย์โต้กลับอย่างเย็นชา

คีธแสร้งพูดเป็นกลางว่า “ถ้านายไม่ปล่อยให้พวกเขาขายหุ้นของบริษัทให้กับเรา นายก็อาจจะเป็นคนที่ทำร้ายพวกเขาก็ได้นะ!”

“เมื่อเหล่าลูกค้าเรียกร้องขอเงินคืน นายวางแผนจะชำระหนี้ก้อนโตนั้นอย่างไรเหรอ?”

ฮาร์วีย์ตอบอย่างประชดประชันว่า “เรามีคุณไม่ใช่เหรอครับ คุณลุง? ผมได้ยินมาว่าครูของคุณลุงในเมืองโวลซิ่งมีอำนาจมาก ตราบใดที่คุณออกมาช่วยจัดการกับฝ่ายที่เกี่ยวข้องก็ไม่น่าจะมีปัญหาใช่ไหมล่ะ?”

ไซม่อนและลิเลียนตาเป็นประกายเมื่อได้ยินคำพูดของฮาร์วีย์

ลิเลียนเสริมอย่างเร่งรีบ “ใช่แล้วพี่ เราลืมไปได้อย่างไรกัน?”

“ไม่จำเป็นต้องโอนบริษัทหรอก ตราบใดที่คุณลุงเต็มใจที่จะยื่นมือออกมาช่วยเรา พวกเขาเหล่านั้นก็พร้อมจะช่วยเหลือคุณลุงอย่างแน่นอน หลังจากนั้น ผมจะให้แมนดี้มอบวิลล่าให้คุณลุงเป็นการตอบแทน!”

หากมีโอกาสที่พอจะทำให้บริษัทไม่ล้มละลาย ลิเลียนก็ไม่เต็มใจที่จะขายหุ้นของบริษัทอยู่แล้ว

ไซม่อนเป็นสามีที่ค่อนข้างที่จะกลัวภรรยาอยู่แล้ว ดังนั้นเมื่อลิเลียนพูดอะไรเขาก็จะเออออเห็นดีงามด้วย

คีธยิ้มเยาะ “ลิเลียน อย่าไร้เดียงสาไปหน่อยเลย? ถ้าฉันช่วยเธอจัดการกับลูกค้าเหล่านั้น? แล้วมันจะด้วยเหตุผลอะไรล่ะ?”

“เธอรู้บ้างไหม? ว่ามีคำกล่าวที่ว่าต้องมีเหตุอันสมควรบางสิ่งบางอย่างถึงจะสามารถสำเร็จลุล่วงไปได้”

“ถ้าซิลเวอร์นิมบัส เอ็นเทอร์ไพรส์เป็นของตระกูลเยตส์ และฉันไปขอให้พวกเขาช่วย ใช่แล้วเป็นเรื่องธรรมดาที่เหล่าคนใหญ่คนโตเหล่านั้นจะเต็มใจที่จะช่วย”

“ลองคิดดูซิ ถ้าฉันออกตัวในนามของเธอ เธอเป็นใครสำหรับพวกเขา? เธอไม่มีอะไรเลย! เธอมันก็เป็นได้แค่เรื่องตลกขำ ๆ สำหรับพวกเขา!”

“เพราะว่ามันเป็นแบบนี้ไง! ฟังนะ ฉันจะให้เวลาเธอหนึ่งวัน คิดทบทวนเกี่ยวกับมัน เธอสามารถปรึกษาเรื่องนี้กับแมนดี้ได้ แต่ถ้าพรุ่งนี้ยังไม่มีการตัดสินใจให้คำตอบแล้วละก็... ก็อย่ามาโทษพวกเราตระกูลเยตส์ที่ไม่ช่วยเหลือเธอในฐานะญาติของเราแล้วกัน!”

คีธยิ้มเยาะและโบกมือส่งสัญญาณให้ทุกคนกลับ ก่อนที่เขาจะเข้าไปช่วยพยุงคุณย่าเยตส์ให้ยืนขึ้น หลังจากนั้นทุกคนก็เตรียมตัวที่จะกลับ