บทที่ 1130

เดิมทีพวกเขาสามารถจัดหาบริกรทำหน้าที่นี้ได้

แต่คีธตัดสินใจว่าเขาอยากได้สิทธิพิเศษนี้เอง!

เขาจะเสิร์ฟชาให้กับหัวหน้าผู้ฝึกสอนเพื่อสร้างความประทับใจแรกพบ

คีธได้รับการฝึกฝนมาเป็นเวลานานเพื่อเหตุผลนี้

ตั้งแต่จำนวนก้าวเดิน ความถี่ของฝีเท้า มุมที่ร่างกายก้มลง แม้กระทั่งการแสดงออกทางสีหน้า รายละเอียดทั้งหมดนั้นเขาได้เชิญผู้เชี่ยวชาญด้านมารยาทที่เป็นมืออาชีพมากที่สุดมาฝึกเขา

“การฝึกฝนทำให้เก่ง!”

คีธได้รับการฝึกฝนเป็นพิเศษมาตลอดทั้งคืนเพื่อเสิร์ฟชาถ้วยนี้

เขาเสิร์ฟชาให้กับหัวหน้าผู้ฝึกสอนด้วยมือทั้งสองและก้มศีรษะลง จากนั้นเขาก็ทำความเคารพแล้ววางชาลงอย่างสุภาพ

ตามมารยาท คีธไม่ควรมองไปที่หัวหน้าผู้ฝึกสอน

แต่เขาไม่สามารถระงับความอยากรู้อยากเห็นของเขาไว้ได้และต้องการอยากจะเห็นหน้าว่าที่ลูกเขยในอนาคตของเขาเป็นอย่างไร

วินาทีที่เขาเงยหน้าขึ้นมอง!

ตุบ!

คีธไม่สามารถประคองร่างให้ยืนนิ่งและล้มลงกับพื้น เหงื่อออกทั่วทั้งร่างกายของเขา

‘ฮาร์วีย์ ยอร์กงั้นเหรอ?’

‘ฮาร์วีย์ ยอร์ก เป็นไปได้ยังไง?!’

‘ฮาร์วีย์เป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนงั้นเหรอ?’

‘เป็นไปได้ยังไง?!’

คีธอึ้งไปชั่วขณะ

แม้ว่าเขาจะเคยประสบกับช่วงเวลายากลำบากมานับไม่ถ้วน แต่ไม่เคยมีสักครั้งที่เขาตกใจมากที่สุดเหมือนวันนี้

เขาโพล่งออกมาในทันทีด้วยเหงื่อเย็นเยียบ

แต่เหมือนมีอะไรมาอุดปากเขาเอาไว้ “อื้อ อื้อ อื้อ” เขาพยายามจะพูดอะไรบางอย่างออกมา แต่มีเพียงเสียงจากลำคอเท่านั้นที่ดังออกมา

อีธานมองด้วยความรังเกียจ จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นพยุงและประคองออกมาจากจุดนั้น

คีธยังอยู่ในอาการไร้สติ ไม่สามารถโต้ตอบอะไรได้

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทำให้ฝูงชนตกใจ