บทที่ 1212

นายใหญ่ลำดับสามของตระกูลเยตส์โบกมือของเขาในตอนนี้ จากนั้นเปล่งเสียงอย่างเย็นชา “ปล่อยเขาไปเถอะ วันนี้เป็นวันที่ยิ่งใหญ่ของตระกูลเยตส์ ไม่จำเป็นต้องรีบหรอก”

“เมื่อไหร่ที่งานแต่งงานกับหัวหน้าผู้ฝึกสอนเรียบร้อยแล้ว มันก็คงง่ายที่ขยี้แมลงตัวนี้ให้ตายทีหลังได้!”

คุณย่าเยตส์ตัวแข็งทื่อ แต่ต่อมาเขาเธอตอบกลับอย่างเขินอาย “นายใหญ่ที่สาม คุณมักจะนึกถึงเรื่องทุกอย่างเสมอ! ยังไงมันก็คงใช้เวลาไม่นานที่จะจัดการกับลูกเขยเกาะกินธรรมดานั่น!”

“การมาเยือนของหัวหน้าผู้ฝึกสอนในงานคืนนี้ต่างหากที่สำคัญ!”

“ถ้าเราสามารถทำให้หัวหน้าผู้ฝึกสอนแต่งงานเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวเราได้ ตระกูลเยตส์จะต้องกลายเป็นตระกูลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในเซาท์ไลท์!”

ฮาร์วีย์เดินจากไปภายใต้สายตาของทุกคนที่จับจ้องเขา

ท่าทีไม่ลดละของนายใหญ่ลำดับสามของตระกูลเยตส์เพิ่มมากขึ้นในตอนนี้และค่อย ๆ ถามอย่างใจเย็น “คุณบอกไม่ใช่เหรอว่าหัวหน้าผู้ฝึกสอนกำลังมา? เขาจะมาถึงตอนไหน?”

คุณย่าเยตส์โค้งและตอบกลับ “เขาไม่ได้เจาะจงเวลา แต่ฉันมั่นใจว่าเขาน่าจะใกล้ถึงแล้ว”

“ฉันจะสั่งให้คนโทรหาเขาเอง”

หลังจากเวลาผ่านไป เลย์ตัน ลูฟรีบวิ่งเข้ามาด้านในด้วยสีหน้าท่าทางที่ย่ำแย่

“นายใหญ่ที่สามครับ คุณย่าครับ ผมเพิ่งติดต่อกองทัพไปเมื่อกี้ พวกเขาบอกว่าหัวหน้าผู้ฝึกสอนเพิ่งเดินทางมาถึงเมื่อกี้เองครับ?”

“อะไรนะ?! เขามาเหรอ?! เมื่อไหร่?!”

นายใหญ่ลำดับสามของตระกูลเยตส์และคุณย่าเยตส์ตกใจสุดขีด

“หัวหน้าผู้ฝึกสอนบอกว่าเขาเพิ่งได้มอบโอกาสให้กับตระกูลเยตส์อีกครั้งและยังพวกเราว่า ‘โชคดี’”

คำพูดเหล่านั้นแฝงไปด้วยความหมายเล็กน้อย นายใหญ่ลำดับสามของตระกูลเยตส์และคุณย่าเยตส์ต่างหันมองหน้ากันในขณะที่ครุ่นคิดถึงความหมายของคำพูดเหล่านั้น

หลังจากนั้น ร่างกายของคุณย่าเยตส์สั่นเมื่อเธอกระทุ้งไม้เท้าของเธอลงกับพื้น

“ฉันเข้าใจแล้ว เขาต้องมาตอนที่ไอ้สารเลวนั่นพูดจาไร้สาระอยู่แน่ ๆ !”

“หัวหน้าผู้ฝึกสอนต้องคิดว่าเราไม่ให้เกียรติเขาแน่ เพราะอย่างนี้เขาเลยกลับไป!”

นายใหญ่ลำดับสามของตระกูลเยตส์ชะงักและอุทานออกมาอย่างเกรี้ยวกราดหลังจากผ่านไปสักพัก “ให้ตายเถอะฮาร์วีย์! แกทำลายโอกาสของพวกเขา!”