บทที่ 1260

แมนดี้สูดลมหายใจเข้าลึกพยายาม ระงับความไม่พอใจของเธอเอาไว้ และพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอันแผ่วเบาว่า “คุณซาช่าคะ ดิฉันหวังว่าคุณจะให้โอกาสครอบครัวของเรา และให้ทางเราได้บริจาคกองทุนการศึกษาให้กับมหาวิทยาลัยแห่งมอร์ดูนะคะ!”

“ด้วยสิ่งนี้ ดิฉันหวังว่าคุณจะสามารถหยุดการกระทำเล็ก ๆ น้อย ๆ ของคุณและช่วยหยุดทำให้ฮาร์วีย์ต้องอับอายด้วยเถอะนะคะ”

“งานที่หาแทบจะไม่ได้อยู่แล้ว เขากลับถูกให้ออกเพราะเหตุการณ์นี้ หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป เขาอาจฆ่าตัวตายได้”

“เขาน่าสงสารมาก โปรดเมตตาและยกโทษให้เขาด้วยเถอะค่ะ!”

"น่าสงสารอย่างนั้นเหรอ?" ซาช่าหัวเราะลั่น “เขาช่างน่าสมเพชเสียนี่กระไร แล้วตอนที่เขาทำลายชีวิตของคนอื่น เขาไม่คิดบ้างเหรอว่าคนอื่นเขาทุกข์ยากมากเพียงใด?”

“ประธานแมนดี้ คุณรู้ไหมว่าวัฏจักรเชิงเหตุและผลคืออะไร? เหตุเกิดมันก็มักจะมีผลตามมาด้วยเสมอ”

“อีกอย่างนะประธานแมนดี้ ไม่ใช่ว่าฉันต้องการจะว่าร้ายอะไรคุณนะ แต่คุณเป็นผู้หญิงที่ประสบความสำเร็จมากอยู่พอสมควร แล้วทำไมคุณยังเก็บเขาเอาไว้อีก?”

“ในตอนนี้เขาก็มีชื่อเสียงที่ไม่ดีนัก ถ้าคุณรีบเตะเขาออกไปจากชีวิต ก็คงจะไม่มีใครว่าอะไรคุณหรอกน่า!”

“ทั้งครอบครัวของคุณควรขอบจะขอบคุณฉันด้วยซ้ำ!”

แมนดี้ถอนหายใจและพูดขึ้นว่า “คุณซาช่าคะ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ฮาร์วีย์ก็คือสามีของฉันค่ะ”

“ฉันอยากจะขอโทษในสิ่งที่เขาได้ทำกับคุณไว้ก่อนหน้านี้!”

“แต่ฉันหวังว่าคุณจะให้อภัยเขาได้ เรามาตกลงกันเถอะ ไม่ว่ามันจะเป็นอะไร ฉันก็จะหาทางทำมันให้ได้!”

ซาช่าคิดอยู่ครู่หนึ่งและแสดงรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา “ฉันหยุดให้ก็ได้ แต่ฉันเคยได้ยินมาว่าคุณรู้จักกับเจ้าชายยอร์กแห่งสกาย คอร์ปอเรชั่น”

“ถ้าคุณสามารถจัดการให้ฉันได้พบกับเจ้าชายยอร์กเป็นการส่วนตัวได้ ฉันก็จะยอมปล่อยฮาร์วีย์ไป และฉันสัญญาว่าจะไม่ทำให้ครอบครัวของคุณต้องมาอับอายขายขี้หน้าอีก ว่าไง?”

“ได้ ฉันจะลองดู!”

แมนดี้มีความกังวลกับคำขอนี้อยู่มาก

หลังจากวางสาย เธอทำได้เพียงรีบโทรหาอีวอนน์เพื่อขอความช่วยเหลือด้วยสีหน้าสุดกังวล

“คุณอีวอนน์คะ ฉันต้องขอโทษจริง ๆ นะคะ แต่ว่าฉันมีเรื่องอยากที่จะรบกวนคุณ…”