บทที่ 1302

รูเบิร์ตได้แต่ถอนหายใจด้วยความโล่งอกหลังจากคุกเข่าอยู่เป็นเวลานานสองนาน

เขาเงยหน้าขึ้นมองฮาร์วีย์พร้อมด้วยอาการตัวสั่นเทา

ทันทีที่เขาเห็นใบหน้าของฮาร์วีย์ เขาก็รีบก้มหน้าลงด้วยความหวาดกลัวอีกครั้ง

“ทะ...ท่านสบายดีไหมครับ”

ผู้ติดตามของเขาไม่มีความกล้าแม้แต่จะสบตากับฮาร์วีย์เช่นเดียวกับรูเบิร์ต พวกเขาทั้งหมดนั่งตัวสั่นเทาอยู่ที่พื้นด้วยอาการหวาดกลัวอย่างมาก

ฮาร์วีย์ตอบกลับอย่างใจเย็นว่า “ฉันสบายดีแต่เหล่าผู้คนจากประเทศของคุณนั้นช่างกล้ามาก”

“พวกเขากล้าที่จะบังคับให้ภรรยาของฉันขายรีเจนซี่ เอ็นเตอร์ไพรส์”

“แล้วพวกเขาก็กล้ามากที่มาทำเสื้อตัวโปรดของฉันสกปรก”

“ฉันควรจะคิดว่าเรื่องทั้งหมดเหล่านี้เป็นการที่ประเทศของคุณกำลังยั่วโมโหฉันอยู่หรือเปล่านะ?”

"ไม่ ไม่ ไม่ ไม่ใช่อย่างนั้นแน่นอน! ท่านไม่สมควรโดนเช่นนี้! พวกเราไม่ได้ตั้งใจ! ไม่ได้มีเจตนาเช่นนั้น!”

รูเบิร์ตคร่ำครวญอยู่ที่พื้น เขาเต็มไปด้วยความรู้สึกหวาดกลัว

“ดินแดนพระอาทิตย์ไม่เคยตกดินไม่มีทางอนุญาตให้ทำเช่นนี้! ต้องมีเจ้าคนโง่ที่นี่ที่กำลังพยายามก่อความวุ่นวายอยู่แน่ ๆ !”

“ผมจะมอบความยุติธรรมให้แก่ท่านอย่างแน่นอน!”

รูเบิร์ตหันกลับขณะที่เขายังคงคุกเข่าอยู่ เขาส่งสายตาเกรี้ยวกราดใส่เหล่าผู้คนที่มาจากบริษัทมอร์แกน ไฟแนนเซียลกรุ๊ป

"มันคือใคร?! ใครกันที่บังอาจบังคับภรรยาของท่านให้ขายบริษัทของเธอ?! แล้วใครกันที่บังอาจทำเสื้อผ้าของท่านสกปรก!”

ผู้ติดตามของเขาซึ่งยังคงคุกเข่าอยู่ที่พื้นต่างก็ตะโกนอย่างโกรธเกรี้ยวออกมาพร้อม ๆ กันว่า “มันคนนั้นคือใครกัน?!”

การกระทำของพวกเขานั้นมันดูราวกับว่าคนที่ทำเรื่องทั้งหมดนี้กำลังก่อกบฏอยู่

ทุกคนต่างก็พากันจับจ้องไปที่เอ็ดดี้อย่างไม่รู้ตัว

สายตาของรูเบิร์ตเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม และสีหน้าของเขาเปลี่ยนไปอย่างน่ากลัว เขากระชากคอของเอ็ดดี้ขึ้นมาจากพื้น จากนั้นก็ตบหน้าเขาอย่างแรง

“ฉันเคยบอกคนจากบริษัทมอร์แกน ไฟแนนเซียลกรุ๊ปกี่ครั้งแล้ว? แค่ช่วยปฏิบัติตามกฎของประเทศ H ในการทำธุรกิจนี่มันยากเย็นอะไรนักหนา!”

“นี่แกยังกล้าใช้กลอุบายเดิม ๆ แบบเดียวกับที่แกใช้ในดินแดนพระอาทิตย์ไม่เคยตกดินอยู่อีกเหรอ?!”

“ถ้าแกอยากตายมากนักก็ตายไปคนเดียวอย่าลากฉันลงไปด้วย!”

ผัวะ!