บทที่ 1358

โดมินิกไม่สามารถยอมรับความจริงที่อยู่ตรงหน้าได้

ลูกสมุนของแคมก็รับไม่ได้เช่นกัน!

แม้แต่มาร์คัสที่มากับฮาร์วีย์ก็พบว่าเรื่องทั้งหมดนี้มันเหลือเชื่อ!

แคมตัวสั่นด้วยความโกรธ

เขาต้องการที่จะลงมือเองและสับฮาร์วีย์ให้เละเป็นโจ๊ก แต่เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าฮาร์วีย์จะตบเขารุนแรงอย่างนี้

ศักดิ์ศรีของเขาถูกเหยียบย่ำ!

แคมเป็นทุกข์และอารมณ์เสีย เขาจ้องมองฮาร์วีย์และร้องออกมาอย่างเดือดดาล “แกลอบกัดฉันอีกแล้วเหรอ!”

“หน้าด้าน!”

โดมินิกและคนอื่น ๆ ถอนหายใจด้วยความโล่งอกหลังจากได้ยินว่าเป็นการลอบโจมตี ทำท่าราวกับว่าพวกเขาเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

‘ไม่แปลกใจเลยที่แคมจะโดนแบบนั้น! ไอ้สารเลวฮาร์วีย์มันลอบกัด!’

ในการต่อสู้จริง ๆ นั้น การโจมตีแบบนั้นช่างไร้ยางอายเสียจริง!

“เพี๊ยะ!”

แต่ก่อนที่พวกเขาจะเริ่มดูถูกฮาร์วีย์อีกหน ฮาร์วีย์ก็เดินหน้าตบหน้าเขาอย่างแรงอีกครั้ง

“เพี๊ยะ!”

รูปลักษณ์ที่เข้มงวดและดุร้ายของแคมหายไปเมื่อเขาถูกตบจนปลิวไปอีกครั้ง เขาทรุดตัวลงบนพื้นห่างออกไปราว 20 ฟุต เขาทิ้งรอยไว้บนพื้นและอยู่ในสภาพที่น่าสังเวช

“ลอบกัดงั้นเหรอ?”

“ทำไมผมต้องทำแบบนั้นกับคนอย่างคุณด้วย”

“คุณสมควรได้รับสิ่งนั้นเหรอ?”

ฮาร์วีย์ยังไม่หยุด เขาตบหน้าแคมอีกครั้ง

แคมพยายามเคลื่อนไหว แต่ทุกอย่างก็ไร้ประโยชน์ ฮาร์วีย์ตบหน้าเขาอีกครั้ง ส่งเขาลอยไปอีกหน

ก่อนที่แคมจะตะเกียกตะกายกลับขึ้นมาได้ เขาก็โดนตบอีกครั้ง

ผัวะ ผัวะ ผัวะ!

แคมกลิ้งไปกับพื้นหลังจากโดนตบอย่างแรง ใบหน้าของเขาบวมขึ้นและดูไม่ต่างไปจากหมูตอน

ถึงตอนนี้แคมไม่คิดจะต่อสู้อีกต่อไป

ฮาร์วีย์ไม่เพียงแค่ตบเขา แต่ยังทำลายศักดิ์ศรีอันเปราะบางของเขาด้วย

“อั่ก!”

แคมที่กำลังดิ้นรนอยู่บนพื้นกระอักเลือดออกมาเต็มปาก

ในช่วงเวลาต่อมา ขาแข็งแรงกระทืบลงบนหลังของเขา