บทที่ 1412

"ออกไป?"

ฮาร์วีย์หัวเราะเบา ๆ

“ถ้าผมออกไป คุณจะคำนับใคร? คุณจะต้อนรับใคร?”

บร็อคตัวแข็งเล็กน้อย จากนั้นก็ระเบิดความโกรธออกมา

“ฮาร์วีย์ยอร์ก! นายนี่มันโง่ขนาดนี้ได้อย่างไร?”

“เรากำลังฝึกคำนับอย่างถูกต้องเมื่อเจ้าของใหม่มา!”

“นายคิดจริง ๆ เหรอว่านายเป็นคนสำคัญ แค่เพราะถูกโค้งคำนับเพียงครั้งเดียว”

สเตซี่หัวเราะ

“ถ้านายอยากแสดงละครตลกก็ไปที่อื่นเถอะฮาร์วีย์”

“เรารู้ประวัติและภูมิหลังของนายค่อนข้างชัดเจน!”

“คำพูดของนายไม่ใช่แค่เรื่องตลก แต่ฟังดูเหมือนนายเป็นโรคฮิสทีเรีย! นายมันไร้สติ!”

บร็อคหมดความอดทน หลังจากนั้นไม่นานเขาก็รีบโทรหาเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย

“โยนเขาออกไปจากที่นี่ พอไปถึงข้างนอกแล้วอย่าลืมหักขาเขาสักข้าง เราจะมาดูกันว่าเขาจะกล้าพล่ามอะไรไร้สาระอีกไหม?!”

บร็อคไม่อาจทานทนที่จะฟังเรื่องไร้สาระของฮาร์วีย์อีก

สิ่งเดียวที่อยู่ในใจของเขาคือการทำให้เจ้าของใหม่พอใจ หากลูกเขยแต่งเข้าบ้านอย่างเขาต้องเผชิญหน้ากับเจ้าของใหม่ บร็อกก็คงหมดโอกาสได้หน้า

พวกระดับไม่สูงมากไม่ได้ทำอะไรเลย แม้ว่ารอยยิ้มของพวกเขาจะเต็มไปด้วยความเย้ยหยันก็ตาม

ฮาร์วีย์สวมชุดกีฬาที่ดูเหมือนราคาไม่ถึงร้อยเหรียญด้วยว้ำ

ยังกล้าบอกว่าตัวเองเป็นเจ้าของใหม่ได้อย่างไร?

ช่างน่าขัน!

นี่เป็นเรื่องตลกที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในจักรวาล!

ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้าของคนใหม่กำลังจะมาเร็ว ๆ นี้ พวกเขาก็จะร่วมเยาะเย้ยฮาร์วีย์ไปด้วย

ในขณะนี้ มีรถจอดอยู่หน้าอาคารหนึ่งแถว

รถที่จอดอยู่ข้างหน้าคือรถเล็กซัส แอลเอส แสนสุขุมทว่าก็สะดุดตา

ในบัควู้ดและแม้แต่ทั่วทั้งเซาท์ไลท์ มีเพียงชายชื่อยอร์กเท่านั้นที่สามารถขับรถเล็กซัสได้ มันเป็นอย่างนั้นมาช้านานแล้ว