บทที่ 1430

ตอนนี้อาเวล ไนส์เวลล์ถูกฮาร์วีย์ชักจูงไปเรียบร้อย

เขารีบนำวัตถุโบราณที่ฮาร์วีย์เลือกไว้มาทันที อาเวลโน้มตัวไปข้างหน้า เอ่ยถามว่า “พี่ยอร์ก พี่วางแผนจะทำอะไรกันแน่ครับ?”

ฮาร์วีย์มองแจกันกระเบื้องในมือ เขาชี้ไปที่ฉลากของแจกันด้วยท่าทีไม่ยินดียินร้ายพร้อมพูดว่า “แจกันกระเบื้องของราชวงศ์ฉิง มูลค่าเจ็ดสิบหกดอลลาร์ ก็เป็นของที่ดี แต่ว่า…”

เพล้ง!

มีเสียงของตกแตก

เพราะฮาร์วีย์ปาแจกันกระเบื้องนั้นลงพื้นทันที

พอทุกคนเห็นภาพนั้นเข้าต่างก็ชะงักนิด ๆ ไปตาม ๆ กัน นี่มันหมายความว่ายังไงกันแน่?

ฮาร์วีย์สุ่มหยิบชิ้นส่วนฐานกลมของแจกันที่แตกขึ้นมาแล้วเอ่ยเบา ๆ ว่า “ตัวแจกันกระเบื้องเองไม่ได้มีค่าอะไร สิ่งที่มีค่าคือสิ่งที่อยู่ข้างในต่างหาก”

ระหว่างที่พูด ฮาร์วีย์ก็พังชิ้นส่วนฐานกลม ๆ นั้นเป็นสองซีก

ทันใดนั้นเอง ก็มีช่องว่างปรากฏขึ้นใต้ฐานกลมของแจกัน ในนั้นมีอะไรบางอย่างที่ดูเหมือนหยกซ่อนไว้อยู่ แต่มันก็ไม่ใช่หยกเสียทีเดียว

“ที่ปรึกษายอร์ก นั่นมัน…”

ทุกคนต่างก็สงสัย

ทุกคนพอจะมองออกว่านี่เป็นของดี แต่พวกเขาไม่รู้ว่ามันคืออะไร

ฮาร์วีย์พูดขึ้นมาอย่างไร้อารมณ์ “สิ่งนี้คือหยกพอร์ซเลนในตำนาน ในสมัยก่อน จักรพรรดิเชื่อกันว่าสิ่งนี้สามารถนำไปใช้สกัดเป็นน้ำอมฤตได้”

พอได้ยินคำว่า “หยกพอร์ซเลน” ดาร์เรน ฟลินน์ ก็ส่งเสียงหัวเราะถากถาง “ยอร์ก เลิกแกล้งทำว่าตัวเองเป็นคนเก่งนักเถอะ ผมรู้ว่าหยกพอร์ซเลนเป็นหยกที่มีการเคลือบเงาแบบโปร่งแสง และในนั้นก็จะมีลวดลายที่เหมือนเส้นเลือดฝังอยู่ แต่ไอ้หยกของนายมันดูหม่นขนาดนี้ นายยังกล้าเคลมว่าเป็นหยกพอร์ซเลนอีก นี่จะโชว์โง่ใช่ไหม?”

ฮาร์วีย์เหลือบมองดาร์เรนด้วยแววตาประหลาดใจ เขาพูดขึ้นว่า “ผมไม่คิดเลยนะเนี่ยว่าคนอ่อนหัดอย่างคุณจะรู้จักหยกพอร์ซเลนจริง ๆ ด้วย สิ่งที่คุณพูดมานั้นถูกต้องแล้ว ส่วนที่ทำไมหยกพอร์ซเลนอันนี้ถึงดูหม่นนักก็เป็นเพราะว่า…”

“คนที่ซ่อนหยกนี้ไว้ในแจกันนำดินเหนียวพอร์ซเลนมาฉาบทิ้งไว้น่ะสิ ไม่อย่างนั้นแล้ว พื้นผิวของหยกอาจจะมีรอยแตกได้!”

พอพูดจบ ฮาร์วีย์ใช้มือขวากดที่หยกนั้นอย่างหนัก ทันใดนั้นเอง บนหินพอร์ซเลนก็เริ่มมีรอยแตก หลังจากนั้นไม่นานก็ปรากฏเป็นหยกโปร่งแสงที่มีลวดลายเหมือนเส้นเลือดอยู่จริง ๆ

“อะไรกัน?! นี่คือหยกพอร์ซเลนในตำนานจริง ๆ เหรอเนี่ย?!”

“ราคาของนี้มันราวล้านดอลลาร์ได้เลยใช่ไหม?”