บทที่ 1505

ฮาร์วีย์ ยอร์กดูไม่แยแส

ยานนิค บิสสันที่ยืนอยู่ด้านข้างจู่ ๆ ก็พูดขึ้นว่า “ซีอีโอยอร์ก คุณคิดว่าอะไรคือแรงจูงใจของฆาตกรในการลอบสังหารโอลิเวอร์ บาวเออร์?”

ฮาร์วีย์ตอบอย่างใจเย็นว่า “ไม่ใช่เพื่อเงิน และไม่ใช่เพื่อแก้แค้น เช่นนั้นดูเหมือนว่าจะเป็นการสร้างสถานการณ์เท่านั้น”

“มันอาจไม่ได้เกิดขึ้นเพื่อต่อต้านผม แต่อย่างน้อยฆาตกรก็พยายามที่จะทำให้สิ่งต่าง ๆ ในบัควู้ดสั่นคลอนด้วยเหตุผลบางอย่าง อย่างไม่ต้องสงสัยเลย”

“ตอนนี้บัควู้ดก็กลายเป็นปราการเหล็กแล้ว แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่คนนอกจะเข้านอกออกในได้ตามที่ต้องการ”

“แต่หากพวกเขาผลักดันให้ผมเข้าสู่สนามรบนั้น รัฐบาลของเซาท์ไลท์คงต้องไล่ผมออกเพื่อแทนคำชี้แจงที่ยุติธรรมแก่ซามูเอล บาวเออร์ ซึ่งพวกเขาก็มีสิทธิ์จะทำเช่นนั้น”

ฮาร์วีย์พูดต่อโดยไม่ได้คิดอะไรอีก

“ถ้าเราคิดแบบนี้ แรงจูงใจของฆาตกรคงไม่ใช่แค่ฆ่าโอลิเวอร์ และแน่นอนว่าไม่ใช่เพื่อจัดการกับผมด้วย”

“พวกเขาอาจต้องการใช้ประโยชน์ในตอนที่หลงเหมินกำลังวุ่นวายเพื่อตั้งจุดยืนของตัวเองใหม่”

“นั่นหมายความว่าพวกเขากำลังมาหาเจ้าชายยอร์ก ไม่ก็หัวหน้าผู้ฝึกสอน…”

รอยยิ้มที่เยือกเย็นดุจน้ำแข็งผุดออกมาจากใบหน้าของฮาร์วีย์ หลังจากพูดจบ

โยเอล เกรฮัม และยานนิคมองหน้ากันอย่างประหลาดใจ

พวกเขาคิดว่าอีกฝ่ายอาจเข้าหาเจ้าชายยอร์ก

แต่พวกเขาไม่เคยคิดเลยแม้แต่ครั้งเดียวว่าพวกเขาจะเข้าหาหัวหน้าผู้ฝึกสอนด้วย

คนที่จะต่อต้านเจ้าชายยอร์กอาจเป็นเพียงคู่แข่งในแวดวงธุรกิจเท่านั้น

แต่กับคนที่จะต่อต้านหัวหน้าผู้ฝึกสอนนั้น อาจมีสิ่งน่ากลัวกว่าติดสอยห้อยตามมาด้วย

“ปฏิบัติตามขั้นตอนและสอบสวนเรื่องนี้ก็พอ ส่วนเรื่องอื่น ผมจะจัดการเอง” ฮาร์วีย์พูดอย่างใจเย็น

“ก่อนหน้านี้บัควู้ดอาจจะสั่นคลอนลง แต่บัควู้ดต้องไม่ตกอยู่ในความโกลาหล!”

“ใครก่อปัญหาก็จับกุมให้หมด!”

“ถ้าใครสงสัยอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ ก็ให้พวกเขามาหาผม!”

"ครับท่าน!"

โยเอล และยานนิคยืนตัวตรงพร้อมกับยกมือวางไว้บนอก