บทที่ 152

“แน่นอนว่าภาพวาดนี้ไม่ได้แตกต่างจากของจริงมากนัก ผมรู้สึกว่ามันเป็นแบบจำลองที่ยอดเยี่ยมมากซึ่งสร้างขึ้นโดยคนในรุ่นหลัง ๆ เป็นไปได้ที่จะผลิตในรุ่นเรา และอาจจะเป็นสินค้าที่ขายทางออนไลน์ มันอาจจะไม่ถึงสิบห้าดอลลาร์ด้วยซ้ำ…” ไวแอตต์พูดชัด ๆ ทีละคำ

ในเวลาเดียวกันเขามองไปที่ผู้ดำเนินการประมูลและพูดว่า “คุณผู้หญิง ผมไม่ได้พยายามทำลายความน่าเชื่อถือของงานประมูลนี้ ผมแค่พูดความจริง ผมหวังว่าคุณจะไม่ว่าอะไร”

ผู้ดำเนินการประมูลคนนั้นยิ้มและพูดว่า “ผู้ประเมินของเราก็ไม่กล้ายืนยันหรือรับประกันด้วยเช่นกัน ภาพวาดของจริงถูกแบ่งออกเป็นสองส่วนเมื่อนานมาแล้ว ก่อนหน้านี้ฉันคิดว่ามันเป็นเพียงภาพวาดที่จำลองขึ้นมาอย่างดี ดังนั้นผู้ประเมินจึงไม่กล้ายืนยันความถูกต้อง เราไม่จำเป็นต้องประเมินคุณภาพและเราสามารถยืนยันได้ว่าไม่ใช่ของแท้”

“ตอนนี้ทุกคนเข้าใจตรงกันหรือยัง? ภาพวาดนี้ไม่มีค่าแม้แต่สิบห้าดอลลาร์” ไวแอตต์พูดด้วยน้ำเสียงดูถูก

หลังจากที่เขาพูดแบบนั้นเขาก็ได้รับการยกย่องจากผู้คนมากมาย

‘ผู้เชี่ยวชาญ! เขาเป็นผู้เชี่ยวชาญอย่างแน่นอน!’

‘ชายหนุ่มคนนี้ไม่จำเป็นต้องวิเคราะห์ของจริงของปลอมของ “ยอดเขาแลนเดอร์ เทือกเขาร็อกกี” ด้วยซ้ำ เขาเพียงอ้างถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในอดีตและเขาสามารถพิสูจน์ความเป็นจริงของภาพวาดนั้นได้ พูดได้ว่าเล่ห์เหลี่ยมของเขานั้นยอดเยี่ยมกว่าทุกคน'

‘ทุกคนบอกว่ามีคนรุ่นใหม่ที่มีความสามารถและโดดเด่นเป็นพิเศษอยู่เสมอ ไม่เคยคิดเลยว่าจะคนยอดเยี่ยมเช่นนี้ในนิอัมมี่! ’

ยิ่งไปกว่านั้นมีผู้เชี่ยวชาญเพียงไม่กี่คนที่ชอบของเก่า พวกเขามองไปที่ไวแอตต์ด้วยความชื่นชม

พวกเขาสับสนในความจริงแท้หรือปลอมของ “ภาพวาดยอดเขาแลนเดอร์ เทือกเขาร็อกกี” แม้ว่าจะมีบางคนที่พร้อมจะประมูลมัน

แต่ตอนนี้ไวแอตต์พูดเตือนพวกเขา เขาช่างยอดเยี่ยมที่สุด ทุกคนรู้สึกขอบคุณเขามาก

ทุกคนหาเงินด้วยความเหนื่อยยาก หากพวกเขาซื้อของปลอมพวกเขาจะเสียใจ

เมื่อได้ยินคำพูดถากถางของไวแอตต์ เจคซึ่งยืนอยู่ข้าง ๆ พวกเขาก็หัวเราะอย่างดูถูก

เขาหัวเราะออกมาดัง ๆ ‘ลูกเขยคนนี้มันงี่เง่าจริง ๆ ! เขาคิดว่าจะได้รับประโยชน์มากมายจากการประมูลที่นี่งั้นหรือเขากลับทำให้ตัวเองอับอายขายขี้หน้า เขาปล่อยให้ไวแอตต์ได้หน้าด้วยซ้ำ’

‘เมื่อกี้ฉันกลัวเขา แต่ดูเหมือนว่าฉันไม่ต้องกลัวคนงี่เง่านี้แล้วใช่มั้ย?’

ในขณะนั้นโรซาลียิ้มและพูดว่า “อาจารย์จอห์นสัน ถ้ามีโอกาส ฉันอยากเชิญคุณมาที่ไนส์เวลล์ในฐานะแขกได้หรือไม่? คุณอาจจะได้เป็นผู้ประเมินราคาพิเศษของไนส์เวลล์ตามความเชี่ยวชาญของคุณ!”

ไวแอตต์ยิ้มจาง ๆ แต่ไม่พูดอะไร เขามีความรู้บ้างเกี่ยวกับการประเมินคุณค่าของสิ่งต่าง ๆ แต่เขาไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญ วันนี้เขาแค่โชคเข้าข้างเท่านั้น โชคดีที่เขารู้เรื่องนั้น หากมีคนต้องการจ้างเขาเป็นผู้ประเมินเขาคงไม่มีความเชี่ยวชาญเช่นนี้

อย่างไรก็ตามทุกคนจากชนชั้นสูงมองมาที่เขาด้วยความชื่นชม แม้แต่ผู้หญิงหลาย ๆ คนก็มองเขาด้วยดวงตาที่สดใส ความรู้สึกนั้นค่อนข้างดีโดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเขาถูกโรซาลีชื่นชม เขารู้สึกว่าตอนนี้เขามีโอกาสมากขึ้น