บทที่ 1589

ดวงตาของนายน้อยวอร์ดเย็นชา หลังจากนั้นครู่หนึ่งเขาก็ขู่ฟ่อ “ที่กลับมานี่หมายความว่าคุณจัดการอะไรทุกอย่างได้แล้วหรือ?”

“ถูกแกะรอยมารึเปล่า?”

สารวัตรปลอมส่ายหัว “นายน้อยวอร์ดไม่ต้องกังวล พวกเราสำนักนินจาระวังตัวอยู่เสมอ และเพราะครั้งนี้เราทำพลาด ผมจะขอให้เบื้องบนของผมส่งปรมาจารย์คนอื่นมาแก้ไขสถานการณ์นี้แทน เราจะไม่ทำให้คุณผิดหวังเป็นครั้งที่สอง!”

“ได้ คุณออกไปได้แล้ว เอาเงินนี้ไปรักษาอาการบาดเจ็บซะ จำไว้ว่าอย่าให้ฮาร์วีย์ ยอร์กพบที่ซ่อนของคุณ”

นายน้อยวอร์ด หยิบบัตรธนาคารออกมาและโยนมันลงบนพื้น

สารวัตรปลอมพยักหน้าและโค้งคำนับ ก่อนเอื้อมมือไปหยิบบัตรธนาคาร

ในตอนนั้นดวงตาของนายน้อยวอร์ดเปล่งประกายอย่างน่ากลัว ปืนในมือกดเข้าที่หน้าผากของผู้ตรวจการปลอมทันที

“นายน้อยวอร์ด ทำไม…?”

ปัง!

นายน้อยวอร์ดเหนี่ยวไกทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้สารวัตรปลอมได้เอ่ยปาก

ลูกน้องของเขาดูเหมือนจะคุ้นเคยกับฉากดังกล่าวนี้ดีไม่ใช่เล่น พวกเขาไม่ถือเรื่องนี้เป็นอารมณ์

นายน้อยวอร์ดมองไปที่ศพสด ๆ บนพื้นและถ่มน้ำลายใส่ “เป็นแค่คนจากประเทศหมู่เกาะ ทำเรื่องเล็กแค่นี้ยังไม่สำเร็จยังจะปากเก่ง สมควรตายแล้ว!"

"ใช่ คนจากประเทศหมู่เกาะคนนี้สมควรตายแล้ว”

เสียงที่ฟังดูเป็นกันเองดังขึ้นจากระยะไกลในขณะนี้

นายน้อยวอร์ดตัวสั่น ทั้งตกใจและหวาดกลัว เขายกปืนในมือขึ้นตามสัญและตะโกนขึ้น “ใคร! ออกมา!”

ร่างหนึ่งปรากฏขึ้นจากในความมืด เขาไพล่มือไว้ข้างหลัง ใบหน้าของเขาเฉยเมยและไม่แสดงอารมณ์

สีหน้าของนายน้อยวอร์ดเปลี่ยนไป “ฮาร์วีย์?!”

ฮาร์วีย์เดินไปที่ข้างกองไฟและพิเคราะห์นายน้อยวอร์ดอย่างระมัดระวัง จากนั้นเขาก็พูดอย่างใจเย็นว่า “คุณมาจากสาขาของหลงเหมินรึเปล่า?”