บทที่ 1600

ฮาร์วีย์ขยับกายและปรากฏตัวอีกครั้งที่ใจกลางฝูงชนซึ่งประกอบด้วยสมาชิกครอบครัววอร์ด

ครั้งนี้เขาไม่ได้ใช้ดาบ แต่จะใช้เพียงฝ่ามือของเขาเท่านั้น

ไม่นานเสียงตบก็ดังขึ้น สมาชิกที่เหลือของตระกูลวอร์ดถูกส่งให้ลอยไปพร้อมกับสี่นายพลผู้ยิ่งใหญ่ เมื่อพวกเขาร่วงลงบนพื้น พวกเขาก็สำลักอากาศเกินกว่าที่จะหายใจได้

ทั้งตระกูลวอร์ดไม่มีใครเทียบฮาร์วีย์ได้เลย

"พวกไร้ประโยชน์"

สีหน้าท่าทางฮาร์วีย์นั้นสงบเช่นเคย

“หากในหลงเหมินไม่มีพรสวรรค์อะไรนอกจากอวดเก่งและชอบรังแกประชาชนเช่นนี้ ก็โค่นทิ้งไปให้หมดเสียจะดีกว่า”

"แก…!"

จอชได้ยินว่าฮาร์วีย์ไม่เพียงแต่ดูหมิ่นตระกูลวอร์ดเท่านั้น แต่ยังดูหมิ่นทั้งองค์กรหลงเหมินอีกต่างหาก ในฐานะสาวกผู้ภาคภูมิใจของหลงเหมิน แม้ในตอนที่เลือดในกายจะเริ่มไหลทะลัก เขาก็ยังโกรธ

เลือดจากลำคอของเขาไหลออกในทันที ศีรษะของเขาตกลงไปด้านข้าง จอชหายใจเฮือกสุดท้าย

ทั่วทั้งบริเวณนั้นตกอยู่ในความเงียบ ไม่มีใครคิดว่าจอชจะตายทันทีที่เขาปรากฏตัว

“ไอ้หนู นายกำลังล้ำเส้น! นายไม่เคารพกฎหมายเอาเสียเลย!”

“ถึงคุณจอชและคนอื่น ๆ จะทำผิด นายก็ไม่ควรฆ่าพวกเขา!”

“แถมยังดูถูกทั้งองค์กรหลงเหมินอีก!”

"นาย…!"

ชายสูงอายุที่ดูมีคุณธรรมก้าวออกมาตำหนิฮาร์วีย์

เพี๊ยะ!

ฮาร์วีย์ตบเขาโดยไม่รอให้เขาพูดจบ ชายชราถูกส่งให้ลอยออกไปในทันที

ฮาร์วีย์พูดอย่างใจเย็น “หยุดเห่าได้แล้ว”

เขารู้ดีว่าคนเหล่านี้เป็นอย่างไร พวกเขาแสร้งทำเป็นผู้ผดุงความยุติธรรม แต่แน่นอนว่าหากเขาพลาดพลั้ง หรือพ่ายแพ้เพราะอ่อนแอเกินไปเมื่อไหร่คนเหล่านี้ก็จะดูถูกและเหยียบย่ำฮาร์วีย์