บทที่ 1617

ฮาร์วีย์ ยอร์กขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนที่สีหน้าของเขาจะเปลี่ยนเป็นเย็นชา

“ฮาร์วีย์ หลานอยู่ที่นี่แล้วเหรอ”

น้ำเสียงอบอุ่นดังมาจากด้านหลังในขณะนี้

จากนั้นก็มีมือใหญ่ยื่นออกมาและตบไหล่ของฮาร์วีย์

“ไอ้หนู หลานโตแล้วจริง ๆ เปลี่ยนไปเยอะเลย แต่ใบหน้าของหลานยังคงอ่อนโยนและบอบบางเหมือนเดิม”

“หากเจอกันบนถนน ยังไงลุงก็ต้องจำหลานได้”

เคลลี่ มาโลนมองไปยังฮาร์วีย์ด้วยความรู้สึกโล่งใจบนใบหน้า

ฮาร์วีย์หันศีรษะไปและเห็นใบหน้าที่คุ้นเคย เขายิ้ม “ลุงมาโลน ผมไม่ได้เจอลุงมาสิบกว่าปีแล้ว”

“อืม หลานมาถูกเวลาแล้ว เมื่อที่โทรหาหลานเมื่อวานนี้ ลุงยังกังวลว่าจะได้เจอหลานเมื่อไหร่ ไม่คิดเลยว่าหลานจะมาปรากฏตัวที่นี่วันนี้!

“ไหน ๆ ก็มาแล้ว มาสนุกกันเถอะ!

“ในมอร์ดูมีสิ่งที่ยอดเยี่ยมมากมาย คนหนุ่มสาวควรมาที่นี่เพื่อเปิดโลกทัศน์ให้กว้างขึ้น หลานต้องการไปที่ไหนและต้องการซื้ออะไรก็บอกมาได้เลย ลุงจะจัดการให้เอง”

เคลลี่หยิบบัตรธนาคารออกมาและกำลังจะมอบให้ฮาร์วีย์

เห็นได้ชัดว่าเขาดีกับฮาร์วีย์มาก

แต่เมื่อเห็นฉากนี้ใบหน้าของจูน ลีก็แปรเปลี่ยนเป็นเย็นชา จากนั้นเธอก็มองไปที่ฮาร์วีย์ด้วยความรังเกียจ

'เพิ่งได้รับโทรศัพท์จากเคลลี่เมื่อวานนี้ และแทบรอไม่ไหวที่จะมาเกาะเขากินวันนี้เลย?'

นี่เป็นญาติที่น่าสมเพชจริง ๆ!

ฮาร์วีย์ไม่ยอมรับบัตรธนาคาร เขากลับยิ้มและพูดว่า “ขอบคุณครับลุงมาโลน แต่ผมไม่ต้องการมันหรอก ถ้าวันไหนต้องการแล้วผมจะบอก”

“ดี ดี จะเอาอย่างนั้นก็ได้” เคลลี่ไม่ติดใจอะไร “เข้าไปนั่งก่อนสิ”

“ลุงยังห่วงว่าหลานจะพลาดมื้อนี้!