บทที่ 1620

ฮาร์วีย์ ยอร์กดูเฉยเมยและจิบชาของตัวเอง

การโอ้อวดแบบนี้ทำอะไรเขาไม่ได้

เว้นเสียแต่ว่าสตีเว่น วอล์คเกอร์จะซื้อเรือบรรทุกเครื่องบินและวางมันไว้ข้างหน้าเขา หาไม่ใช่แบบนั้น ฮาร์วีย์ก็จะไม่รู้สึกอะไร

สำหรับเคลลี่ มาโลน เขามีชาติกำเนิดที่ต่ำต้อย ดังนั้นเขาจึงเกลียดพฤติกรรมอวดรวยแบบนี้ไปโดยปริยาย

แต่ปัญหาคือสตีเว่นไม่ได้พูดอะไรออกมาเอง กลับเป็นจูน ลีที่ฉวยโอกาสนี้เยาะเย้ยฮาร์วีย์ ดังนั้นสตีเว่นจึงไม่ได้พูดอะไร

“เอาล่ะครับ คุณลุง!”

สตีเว่นหยิบกล่องของขวัญออกมา เขาวางมันลงบนโต๊ะ ฉีกยิ้มและพูดว่า “คุณลุงครับ นี่คือวิสกี้ที่กลุ่มไคเซ็นของเราขายดีมาก ๆ เมื่อเร็ว ๆ นี้ กรุณารับมันไปนะครับ! นี่เป็นสิ่งที่ดีสำหรับสุขภาพของคุณลุง ช่วยให้อายุยืนแข็งแรง ถือเป็นของขวัญแทนความขอบคุณของผม”

“มันไม่แพงอะไรนัก ดังนั้นโปรดอย่าถือสาเลย”

เคลลี่ขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่เขายังคงพูดว่า “ขอบคุณ”

“นี่คือวิสกี้ในตำนานที่คนในแวดวงชนชั้นสูงดื่มกันหรือ?” จูนรู้สึกประหลาดใจเมื่อมองดูสิ่งนี้ “ว่ากันว่าการดื่มมันอย่างต่อเนื่องจะสามารถช่วยกระตุ้นเซลล์และคงความเป็นหนุ่มสาวได้นานหลายทศวรรษ”

“ว่ากันว่ามันขายหมดไปนานแล้ว แม้ว่าไคเซ็น กรุ๊ปจะตั้งราคาไว้สูงถึงสี่หมื่นแปดพันดอลลาร์สำหรับหนึ่งขวด แต่เราไม่สามารถซื้อมันได้ในราคาสี่หมื่นแปดพันดอลลาร์ในตลาดการค้าแบบเกร็งกำไร!”

“แต่คุณซื้อมาถึงสิบขวด น่าเอ็นดูมาก!"

สตีเว่นยิ้มเล็กน้อย เขาเป็นผู้จัดการของไคเซ็น กรุ๊ปอยู่แล้ว แน่นอนว่ามันคงไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเขาที่จะเก็บตัวอย่างบางส่วนออกมา

จูน ลีกำลังมองสตีเว่นราวกับว่าเขาเป็นลูกเขยของเธอ ยิ่งเธอมองเขามากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งรู้สึกอิ่มเอมใจมากขึ้นเท่านั้น

หลังจากมองดูสตีเว่นอยู่พักหนึ่ง จากนั้นเธอก็มองไปที่ฮาร์วีย์ด้วยความขยะแขยงและพูดว่า “คุณชายวอล์คเกอร์ช่างเอ็นดูเหลือเกิน ช่างแตกต่างจากคนบางคนมากทีเดียว”

นี่เป็นเหตุผลว่าทำไมยิ่งเปรียบเทียบกันถึงได้ยิ่งน่ารังเกียจ!