บทที่ 1633

ห้านาทีต่อมา

รถโตโยต้าที่ไม่มีป้ายทะเบียนจอดอยู่หน้าทางเข้าคลับอย่างถือดี

ไทสัน วูดส์ และคนอื่น ๆ พาราเชล ฮาร์ดีเข้าไปในรถ

ฮาร์วีย์ ยอร์กกำลังลากไอเดน บาวเออร์ซึ่งไม่ต่างอะไรกับสุนัขที่ตายแล้วมาที่ด้านข้างของรถ

หลังจากที่ไอเดนถูกโยนเข้าไปในท้ายรถ ฮาร์วีย์ก็หันกลับมามองและพูดอย่างใจเย็นว่า “นายน้อยบาวเออร์มาส่งพวกเราออกไปคนเดียวก็พอแล้ว คนอื่นต้องอยู่ที่นี่อีกสองชั่วโมง

“หลังจากสองชั่วโมง นายน้อยของพวกนายจะกลับมา

“ถ้าฉันรู้ว่ามีคนออกไปก่อนครบเวลา ฉันจะหักแขนของไอเดน ถ้าออกไปสองคน ฉันจะหักแขนขาทั้งสองข้างของเขา แต่ถ้าออกไปสามคนก็ต้องขอโทษด้วย ฉันจะต้องหักคอเขาไปด้วย...”

หลังจากที่ฮาร์วีย์พูดจบ เขาก็เข้าไปในรถและหมุนกระจกลงพร้อมกับโบกมือลาเมื่อรถถูกขับออกไป

กลางดึกคืนนี้ วิกเตอร์และคนอื่น ๆ กัดฟันและตาของพวกเขากระตุกไม่มีใครกล้าไล่ตามฮาร์วีย์และพรรคพวกไป

เพราะรู้ว่าไอ้พวกบ้านนอกนั้นจะทำอย่างที่พูดแน่ ๆ!

***

หลังจากผ่านไปสองชั่วโมง จอร์จ ซาเบลก็เตะเข้าที่ประตูโรงนาใกล้แนวชายฝั่งของมอร์ดู

พวกเขาเคยลงหลักปักฐานที่นี่มาก่อน พวกเขาซื้อที่ไว้ล่วงหน้าแล้ว

หลังจากเดินเข้าไปในห้องโถงของโรงนา โอลด์ ไนเนอร์ก็โยนราเชลลงบนโซฟา ขณะที่ไทสันก็โยนไอเดนไปที่มุมห้องหลังจากอุ้มเขาเข้ามา

“พี่ ๆ ผมพาทุกคนออกมาอย่างปลอดภัยแล้ว ผมไปตอนนี้เลยจะได้ไหม?”

ดวงตาของไอเดนกระตุกอย่างรุนแรง

“เราแค่พยายามเอาชีวิตรอดที่นี่ ถ้าคุณให้ผมมีชีวิตรอด เราจะมีโอกาสได้ทำงานร่วมกันมากขึ้นในอนาคต แต่ถ้าที่นี่มีคนตาย มันคงไม่ดีสำหรับใครเลย!”

“ถ้านายยังไม่หยุดพูดเรื่องไร้สาระอีก ฉันจะฆ่านาย”

หลังจากที่ฮาร์วีย์พูดด้วยน้ำเสียงสงบ ไอเดนเงียบทันที เขาไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ

ฮาร์วีย์เดินไปที่ข้างโซฟาและตรวจชีพจรของราเชลอย่างลวก ๆ จากนั้นส่งสัญญาณให้ไทสันจับคอของเธอ

ราเชลเริ่มคอแห้งหลังจากนั้นครู่หนึ่ง ก่อนจะอาเจียนยาและแอลกอฮอล์ที่เธอดื่มไปในคืนนั้นออกมาจนหมดท้อง

หลังจากนั้นไม่นานเธอก็ฟื้นคืนสติ แต่เธอก็ยังปวกเปียกอยู่ เธอไม่อาจลุกขึ้นยืนได้