บทที่ 1643

แอนนาหัวเราะเยาะ “ถ้าไม่มีเงิน ก็ยอมรับมาเถอะ หยุดเล่นแง่ได้แล้ว!”

“อย่าบอกนะว่าสั่งของถูก ๆ ราคาไม่กี่ดอลลาร์ แล้วบอกว่าเป็นเกี๊ยวจากวัดเฉิงหวง?”

“เราเคยกินเกี๊ยวนั่นในงานเลี้ยงมาก่อน คุณอาจจะหลอกคนที่ไม่รู้จักเกี๊ยวนั่นมาก่อนได้ แต่จะมาหลอกเราได้ยังไง?”

แอนนามองฮาร์วีย์ด้วยสายตาเย้ยหยัน ผู้ชายคนนี้ไม่ใช่แค่ลูกเขยแต่งเข้าบ้านเท่านั้น แต่เขายังเป็นคนบ้านนอกโง่เง่าอีกด้วย!

เขาไม่มีอะไรเลย แต่ก็ยังอวดอ้างว่าตัวเองสูงส่งกว่าคนอื่น

เขาคิดอะไรอยู่?

เฮลีย์ก็ดูเย้ยหยันเขาไม่ต่างกัน เธอไม่อยากเสวนากับฮาร์วีย์แล้ว

แค่นั่งตรงข้ามกับฮาร์วีย์ก็น่าอับอายพอแล้ว!

ในทางกลับกัน ฮาร์วีย์จ้องมองที่สองสาวและกิริยาเจ้าเล่ห์แสนกลของพวกเธอ นึกอยากจะตบหน้าพวกเธอเพียงเท่านั้น

เมื่อเขานึกถึงอีวอนน์ เขาก็ข่มความรำคาญและสงบสติอารมณ์ “มาเริ่มคุยเรื่องของเรากันเถอะ”

“ตอนนี้อีวอนน์เป็นยังไงบ้าง?”

“เธอถูกจำกัดเสรีภาพหรือเปล่า?”

“การที่ผมไม่ได้พบเธอก็ไม่เป็นไร แต่เธอโทรหาผมด้วยตัวเองสักหน่อยไม่ได้เหรอ?”

เฮลีย์โน้มตัวไปข้างหน้าและพูดอย่างไม่แยแสว่า “ลูกพี่ลูกน้องฉันสบายดี สบายดีมากด้วยว้ำ แต่คนอย่างคุณไม่มีสิทธิ์ติดต่อกับเธอ”

“อีกอย่าง อย่าพยายามตามหาเธออีก”

“การมาหาเธอตามใจชอบและยังคิดจะไปเยี่ยมตระกูลสมิธหน้าด้าน ๆ แบบนี้จะไม่เป็นผลดีทั้งต่อตัวคุณเองหรือกับเธอ”

“เธอจะมาพบคุณและอธิบายทุกอย่างให้คุณฟังด้วยตัวเองอย่างชัดเจน หลังจากที่เธอแก้ไขปัญหาของตัวเองเสร็จแล้ว”

ฮาร์วีย์หรี่ตาและพูดช้า ๆ “คำถามของผมคือ เกิดอะไรขึ้นกับเธอ?”

“ไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น เธอสบายดี" เฮลีย์ตะคอกอย่างหมดความอดทน “คุณอย่ามาเล่นลิ้นได้ไหม?”

“วันนี้ฉันมาหาคุณในนามของลูกพี่ลูกน้องของฉัน ฉันมาที่นี่เพื่อบอกว่าเธอสบายดี ดังนั้นไม่ต้องกังวลโดยไม่จำเป็น!”

“คุณควรกลับไปที่บัควู้ดได้แล้ว!”

“ถ้าคุณจ่ายค่าเดินทางไม่ไหว ฉันจะจ่ายให้คุณเอง”