บทที่ 1662

เคลลี่มีทาวน์เฮาส์วิลล่าใจกลางเมืองมอร์ดู

แม้ว่าวิลล่านี้จะค่อนข้างทรุดโทรม แต่ถือว่าตั้งอยู่ในทำเลที่ค่อนข้างดี มีลานด้านหน้าและด้านหลังวิลล่า รวมถึงจุดจอดรถที่กำหนดไว้ให้ วิลล่าของเคลลี่แห่งนี้มีราคาหลายล้านดอลลาร์

นี่ก็เพียงพอแล้วที่จะพิสูจน์ได้ว่า เคลลี่ประสบความสำเร็จเพียงใดแถมยังจะใช้จ่ายได้อย่างฟุ่มเฟือยได้สบาย ๆ ในบางครั้งอีกด้วย

“หลานมาแล้วเหรอฮาร์วีย์?”

เมื่อฮาร์วีย์กดกริ่งที่ประตูบ้าน เคลลี่ก็ปรากฏตัวขึ้นด้วยรอยยิ้มและพาฮาร์วีย์เข้าไปในห้องนั่งเล่น

“โธ่เอ๊ย ทำไมหลานสุภาพกับลุงจัง? เอาของขวัญมาฝากเสียด้วย!”

ขณะที่เขาพูด เคลลี่ก็วางกล่องของขวัญลงบนโต๊ะน้ำชาอย่างไม่แยแส เขาฉายรอยยิ้มอบอุ่นตามแบบฉบับของญาติผู้ใหญ่ส่งมายังฮาร์วีย์

“จูน เฮเซลในเมื่อฮาร์วีย์มาถึงแล้ว ทำอาหารให้เขาเพิ่มอีกสักสองสามอย่างสิ”

จูนกับเฮเซลซึ่งดูยุ่งมากเดินผ่านฮาร์วีย์ไป พวกเธอมองไปที่ฮาร์วีย์ซึ่งกำลังเล่นโทรศัพท์อยู่บนโซฟา สายตาของพวกเธอก็เปลี่ยนไป กลับกลายเป็นสายตาแห่งความดูถูกเหยียดหยาม

จากนั้นพวกเธอก็หันไปมองกล่องของขวัญที่ดูชำรุดเล็กน้อยที่ฮาร์วีย์ซื้อมาและหัวเราะคิกคัก

'คนบ้านนอกก็แบบนี้แหละ แม้แต่ของขวัญที่เขาซื้อก็ยังดูไม่จืด ดูเหมือนว่าเขาจะไม่มีเงินติดตัวเลยสักแดง’

ฮาร์วีย์ทำอะไรกับกล่องนี้ไม่ได้มากนัก เพราะมันถูกทำลายลงตอนที่เขาถูกทิโมธีขวางเอาไว้ น่าเสียดายที่เขาเพิ่งตระหนักถึงสภาพที่น่าสมเพชของมัน ในตอนที่เขามาถึงวิลล่าของเคลลี่แล้ว

ฮาร์วีย์ทักทายลุงของเขาด้วยรอยยิ้มอันอบอุ่น โดยไม่สนใจสายตาเย็นชาของจูนและเฮเซล

“ลุงมาโลน ป้าเฮเซล”

“อืม”

จูนพยักหน้ารับ ไม่มีแม้แต่รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอ เธอหันหลังให้ฮาร์วีย์และพูดกับสามีอย่างเย็นชาว่า “พ่อแม่ของฉันจะอยู่ที่นี่คืนนี้ ดังนั้นคุณหาที่พักให้พวกเขาด้วย”

“อย่าลืมล่ะว่าพวกเขาชอบความสงบ ในเมื่อพวกมันกำลังจะมาที่นี่ เราไม่ควรมีคนนอกอยู่ในบ้าน”

“พ่อแม่คุณกำลังมาเหรอ?”