บทที่ 1670

จูน ลีก็คิดเช่นนั้น

แม้แต่คนอย่างสตีเว่น วอล์กเกอร์ยังมีเงินเดือนเพียงสามแสนหนึ่งหมื่นดอลลาร์ต่อปีเท่านั้น

ฮาร์วีย์ ยอร์ก จะมีรายได้ต่อปีจำนวนหลายแสนดอลลาร์ได้อย่างไร?

เขาคงได้แต่ฝัน!

ทำไมเธอถึงยังต้องมานั่งทะเลาะกับเคลลี่ มาโลนในเรื่องที่เป็นไปไม่ได้นี้ด้วย?

จูนมองไปที่ฮาร์วีย์และพูดอย่างเย้ยหยัน ขณะที่กำลังคิด “ฮาร์วีย์! ถ้าตกลงตามนี้”

“ก็รีบขอบคุณเฮเซล มาโลนเสียสิ!”

“ไคเซ็น กรุ๊ป เป็นกลุ่มบริษัทที่มีชื่อเสียงมากในมอร์ดู เหล่าผู้ถือหุ้นล้วนเป็นสมาชิกระดับสูงของสาขาหลงเหมิน!

“ถ้าได้ทำงานในบริษัทนี้คุณต้องภูมิใจแน่ เก็บไว้ประดับวงศ์ตระกูลก็ยังได้!”

“แต่ฉันต้องขอบอกนายว่าหลังจากเข้าสู่ไคเซ็นกรุ๊ปแล้ว นายต้องจำหน้าที่ของนายให้ดี อย่าทำให้เฮเซลอับอายและสร้างปัญหาให้กับเธอ!

“ถ้านายหาเงินได้หนึ่งแสนดอลลาร์ต่อปี ฉันจะไม่ห้ามเคลลี่เรื่องซื้อบ้านให้นาย!

“และถ้านายหาเงินได้ปีละล้าน นายก็มีสิทธิ์จะทำคะแนนกับลูกสาวของฉัน!”

“ก่อนที่จะทำตามเงื่อนไขเหล่านั้นได้ อย่าแม้แต่จะคิดเรื่องพวกนี้ นายเข้าใจไหม?!"

เห็นได้ชัดว่าจูนปิดกั้นหนทางที่ฮาร์วีย์จะได้เข้าร่วมกับตระกูลมาโลนด้วยความช่วยเหลือจากไคเซ็น กรุ๊ป

แม้ว่าเคลลี่จะรู้ถึงสิ่งที่จูนพยายามทำดี แต่ก็ไม่อยากจะโต้เถียงกันต่อไปอีกแล้ว เขาถอนหายใจและพูดขึ้น “ฮาร์วีย์ไปเถอะ นับว่าเป็นลู่ทางที่ดี!”

“รอจนกว่าหลานจะทำสำเร็จ แล้วลุงจะจัดการตามที่บอก!”

ฮาร์วีย์ลังเล จนในที่สุดเขาก็ยืนขึ้น เขายิ้มและพูดว่า “ขอบคุณครับคุณลุง คุณป้า ขอบคุณเฮเซล ผมจะลองดูว่ามันจะเป็นยังไง”

ในตอนแรกเขาไม่ได้สนใจ ไคเซ็น กรุ๊ปมากนัก แต่เมื่อเห็นว่าเคลลี่เป็นห่วงเขามาก เขาจึงได้แต่ตกลงตามน้ำไป ไม่อย่างนั้นคงจะเกิดความวุ่นวายในตระกูลของพวกเขาอีกระลอก

ยิ่งไปกว่านั้น ไคเซ็น กรุ๊ปเป็นของเขา และอาจถือได้ว่าเป็นก้าวแรกของเขาในมอร์ดู หากเขาเข้าใจสถานการณ์และปัญหาภายใน ต่อไปเขาจะได้แก้ไขอะไร ๆ ได้ง่ายในอนาคต

อย่างไรซะอีวอนน์ ซาเวียร์ก็ไม่อยู่แล้ว เขาต้องแก้ปัญหาทุกอย่างด้วยตัวเอง