บทที่ 1702

“ฮาร์วีย์! พอได้แล้ว!”

ในที่สุดไคท์ก็พูดขึ้น

“นี่มันงานเลี้ยงวันเกิดของฉันนะ ฉันไม่ต้องการเห็นการนองเลือด”

“ก็ได้ เห็นแก่แฟนของผม ผมจะไม่ฆ่าคุณ”

ฮาร์วีย์ก้าวไปข้างหน้าและตบเขาอีกครั้งราวกับว่าต้องการเน้นย้ำความเจ็บปวดของคำพูดอันโหดร้ายของเขา

หลังจากนั้นเขาก็มองเลนนี่ด้วยสีหน้านิ่ง ๆ “เมื่อกี้เหมือนคุณจะพูดอะไรใช่ไหม?”

“ทีนี้คุณจะพูดอะไรได้อีก?

“ผมจะไม่ยืดเยื้อนะ คุณทำตามกฏของพาราเมาท์ที่คุณย้ำแล้วย้ำเล่าด้วยความภาคภูมิใจได้เลย

เลนนี่ที่กลัวฮาร์วีย์ขึ้นมาแล้วพูดโพล่งออกมาว่า “ตามกฏแล้ว ขโมยจะต้องถูกตัดนิ้วหนึ่งนิ้ว และคนที่มีส่วนร่วมในการใส่ร้ายก็จะต้องได้รับบทลงโทษเดียวกัน

ฮาร์วีย์ตบหน้าของเลนนี่เบา ๆ และพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นก็ทำตามกฏซะ ผมจะรอดูการตัดสินของคุณ”

ใบหน้าของไบรอันและทามาราถอดสี

ไบรอันกุมหน้าตัวเองและตะโกนว่า “นายกล้าดียังไงถึงได้ตบผม ยอร์ก! รอดูนะ ฉันจะฆ่านาย!

“นายคงไม่รู้สินะว่าพี่ชายของฉันเป็นเจ้าของพาราเมาท์! นายกล้าตบฉันในที่ของเขา! นายตายแน่!”

ฮาร์วีย์ไม่สนใจคำเหน็บแนมของไบรอันและเพียงแต่จ้องเลนนี่ต่อไปแทน

สีหน้าของเลนนี่น่าอึดอัดมาก

หากเป็นนิ้วของฮาร์วีย์ เขาจะไม่มีปัญหาเลยที่จะตัดมัน

อย่างไรก็ตาม เขาไม่กล้าที่จะทำแบบนั้นกับไบรอัน

พี่ชายของไบรอัน เดนเซล วอชิงตัน เป็นถึงซีอีโอของพาราเมาท์

“เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ร้ายแรงมาก และเรายังไม่สามารถยืนยันได้ว่าพวกเขาได้ใส่ร้ายคุณจริง ๆ หรือไม่ เพราะฉะนั้นพวกเราจะต้องทำการสอบสวนอย่างละเอียดก่อน!”

“เมื่อสอบสวนเรียบร้อยแล้ว ผมจะให้การตัดสินที่พึงพอใจแก่คุณแน่นอนคุณยอร์ก”

ฮาร์วีย์เป็นคนที่แข็งแกร่ง แต่เลนนี่ยังคงแน่วแน่

ฮาร์วีย์หรี่ตาลง “แต่ถ้าเมื่อกี้พวกคุณเจอเพชรบนตัวผม คุณคงจะตัดนิ้วผมไปแล้ว ถูกไหม?”

“มันไม่เหมือนกัน!”

เลนนี่กัดฟันตอบ “คุณเทียบเขาสองคนไม่ได้ พวกเขาเป็นคนชั้นสูงและมีสายเลือดอันสูงส่ง พวกเขาไม่ทำอะไรแบบนั้นหรอก…”