บทที่ 1707

ไบรอันหายใจเข้าลึก ๆ และเปลี่ยนอารมณ์อย่างรวดเร็ว “พี่เดนเซล เรื่องมันเป็นอย่างนี้!”

เขาเล่าเหตุการณ์ที่โชคร้ายเมื่อคืนนี้ให้เดนเซลฟังและจบด้วยข้อความเศร้าใจว่า “พี่เดนเซล ไม่ใช่ว่าผมทำอะไรไม่ได้นะ แต่ไอ้สารเลวนั่นต้องมีของดีแน่นอน!

“แม้แต่บิ๊กฟลาย ที่เป็นถึงลูกน้องหมายเลขหนึ่งของพี่ ก็เกือบจะถูกเขาฆ่าแล้ว!

“จนสุดท้าย เขาทำให้บิ๊กฟลายตัดนิ้วผมด้วย!

“พี่เดนเซล เขาไม่ให้เกียรติพี่เลย พี่ต้องคืนความยุติธรรมให้ผมนะ!”

“เขามาจากไหน?” เดนเซลจ้องไบรอันที่รู้สึกอายอย่างมาก “ในเมื่อเขากล้าที่จะสร้างปัญหาในพาราเมาท์ เขาคงจะมีแบ็คอัพ ถูกไหม?”

เปลือกตาของไบรอันกระตุก “นายน้อยวอชิงตัน ผมสืบเรื่องนี้เมื่อคืนแล้ว เขาไม่มีแบ็คอัพเลย เขาเป็นเพียงบอดี้การ์ดที่มีทักษะที่ดี

“เมื่อคืนนี้รุ่นน้องของพี่บิ๊กฟลายต่างได้รับบาดเจ็บสาหัส ผมกลัวว่าเรื่องมันจะบานปลาย ผมจึงไม่ได้บอกให้คนของเราลงมือ

“นอกจากนี้ ตอนนั้นคุณวอล์คเกอร์ก็อยู่ที่เกิดเหตุด้วย เราไม่สามารถใช้อาวุธปืนอย่างสุ่มสี่สุ่มห้าได้ ไอ้สารเลวนั้นจึงได้กล้าอวดดี!”

เดนเซลนั่งลงบนเก้าอี้ทรงกลมที่มีที่เท้าแขนก่อนที่จะจิบชาและพูดว่า “คุณต้องการให้ฉันออกตัวเพราะเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ นี้จริง ๆ เหรอ? ให้บิ๊กฟลายไปฆ่าไอ้สารเลวนั่นไม่ได้เหรอ?”

ไม่ว่าไอ้สารเลวนั้นจะเป็นใคร เขาก็เป็นแค่เพียงบอดี้การ์ดตัวเล็ก ๆ ต่อให้เขาจะเก่งแล้วจะทำไม?

ภูมิหลังของครอบครัว อำนาจ พลัง และความมั่งคั่งเท่านั้นที่สำคัญ

ไม่ว่าบอดี้การ์ดคนนี้จะเก่งกาจหรือแข็งแกร่งเพียงใดก็ยังมีวิธีเป็นร้อย ๆ ที่จะฆ่าเขาได้

ถึงอย่างนั้น ไบรอันยังคงต้องการให้เขา เดนเซล วอชิงตัน ต้องลงมือเพื่อที่จะฆ่าบอดี้การ์ดคนเดียวเอง?

ช่างเป็นเรื่องที่ตลก!

สีหน้าของไบรอันค่อนข้างอึดอัดเล็กน้อย สายตาของเขาจับจ้องไปที่ทามารา