บทที่ 1724

จัสตินที่กำลังจะเข้าไปในรถตัวแข็งทื่อ เมื่อเขาเห็นว่าฮาร์วีย์มาอยู่ต่อหน้าเขา ดวงตาของเขาก็หรี่ลง

“ผมต้องขอโทษจริง ๆ รองหัวหน้าสาขาวอล์คเกอร์”

ฮาร์วีย์ไม่ได้พูดเสียงดัง แต่เขาเอ่ยชื่อจัสตินอย่างตรงไปตรงมา

เขาเตะสมาชิกหลงเหมินที่พยายามล้อมเขาจากนั้นจ้องมองไปที่จัสติน

“ไม่นึกว่าพรหมลิขิตจะทำให้เรามาเจอกันเร็วขนาดนี้”

จัสตินขมวดคิ้ว เขาประหลาดใจที่พบว่าแม้แต่คอนนีก็ไม่อาจต้านทานฮาร์วีย์ได้

แต่เขาก็ไม่กลัวเช่นกัน

"คุณพยายามจะทำอะไร?"

“ก็ไม่มีอะไรมาก แค่…”

ฮาร์วีย์ยิ้ม

“ผมแค่อยากจะบอกพ่อตาที่รักของผมให้หยุดฝันถึงตำแหน่งหัวหน้าสาขาซะ เพราะยังไงคุณก็ไม่คู่ควร…”

เพี๊ยะ!

จากนั้นฮาร์วีย์ก็เหวี่ยงฝ่ามือไปที่ใบหน้าของจัสติน

เสียงตบนั้นดังชัดเจน

หลังจากตบจัสติน ฮาร์วีย์ก็ยิ้มอย่างพึงพอใจ

“นี่ผมเพิ่งปลุกคุณขึ้นมาจากความฝันที่ว่าคุณเป็นหัวหน้าสาขาแล้วหรือเปล่า?”

ฮาร์วีย์หันหลังกลับและเดินออกไปอย่างสบาย ๆ

ฝูงชนตกตะลึง!

จัสตินกุมใบหน้าแดงสด ตัวแข็งทื่อ ความโกรธเย็นฉายวาบขึ้นในดวงตาของเขา และทันใดนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้นหัวเราะให้กับท้องฟ้า

ความดูถูกเหยียดหยามถูกเขียนขึ้นบนใบหน้าของเขาจนทั่ว

…

หลังจากออกจากบูโดกันของหลงเหมินแล้ว ฮาร์วีย์ก็โทรหาเฮลีย์

ณ เวลานี้ ใกล้ถึงกำหนดเวลาที่ฮาร์วีย์กำหนดไว้ก่อนหน้านี้

ถ้าอีวอนน์ยังไม่ติดต่อฮาร์วีย์ เขาจะไปเยี่ยมตระกูลสมิธด้วยตัวเอง