บทที่ 1730

แกร๊ก!

ในตอนที่มีดยาวหัวตัดปะทะเข้ากับตะเกียบ พลังอันน่าสะพรึงกลัวอย่างเหลือเชื่อก็แผ่กระจายออกมาในทันที

ผิวในทุกรูขุมขนบนแขนของบิ๊กฟลายปริออก

ส่วนที่อยู่ระหว่างนิ้วหัวแม่มือกับนิ้วชี้ปริแตกในทันที และแขนของเขาก็ขาดออกเป็นชิ้น ๆ

มีดยาวหัวตัดในมือของเขาหักออกเป็นสองท่อนเช่นกัน

“อ๊าก!”

เสียงร้องโอดครวญของบิ๊กฟลายดังออกไปอย่างไม่อาจห้ามได้ ทำให้สหายหกหรือเจ็ดคนตัวแข็งทื่อ ร่างกายของบิ๊กฟลายกระตุกอยู่ตลอดเวลาขณะที่เขานอนอยู่บนพื้น

เขาแพ้ราบคาบ!

ด้วยการเคลื่อนไหวเพียงครั้งเดียว!

ใบหน้าของบิ๊กฟลายซีดเซียว

“อะไรกัน!?”

“เกิดอะไรขึ้นกันแน่?!”

“มันก็แค่ตะเกียบ ทำไมถึงได้น่ากลัวได้ขนาดนี้?”

“พี่บิ๊กฟลายมั่นใจเกินไปหรือเปล่า?!”

เมื่อพวกเขาเห็นฮาร์วีย์ ยอร์กจัดการบิ๊กฟลายโดยใช้ตะเกียบ สหายของบิ๊กฟลายทุกคนต่างตกตะลึง และร่างกายของพวกเขาก็แข็งทื่อ

พวกเขาไม่สามารถยอมรับในสิ่งที่พวกเขาเห็นได้ คนอย่างบิ๊กฟลายจะกลายเป็นคนอ่อนแอในเงื้อมมือของฮาร์วีย์ได้อย่างไร?

แม้แต่ใบหน้าของเดนเซลที่กำลังสูบบุหรี่อยู่ใก็เปลี่ยนไป

"แกเป็นใคร?!"

ในขณะเดียวกันบิ๊กฟลายก็จับแขนของตัวเอง เขากระตุกไปทั้งตัว แบะแทบกลั้นเสียงกรีดร้องเอาไว้ไม่อยู่

“กล้าดียังไงมาทำลายฉัน!”

“อยากตายนักหรือไง!”

แม้ว่าบิ๊กฟลายจะตะโกนออกมา แต่ในใจของเขาก็มีแต่ความหวาดกลัวอย่างหาที่สุดไม่ได้

การที่ศัตรูที่ทรงพลังเช่นนี้ที่จะบดขยี้เขามันง่ายนิดเดียว!

เขารู้ดีว่าเขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของอีกฝ่ายอย่างแน่นอน

"ผมก็บอกแล้วไง…"

ฮาร์วีย์หยิบมีดยาวหัวตัดอีกครึ่งที่เหลือขึ้นมาด้วยท่าทีสบาย ๆ

“เหตุผลที่คุณมาที่นี่ก็เพราะผมต้องการให้คุณมาปรากฏตัว”

"ไปลงนรกซะ!"