บทที่ 1757

ก่อนหน้านี้แองเจลีน่า จอห์นได้รับแจ้งว่าการเป็นอัมพาตที่ร่างกายท่อนล่างของเธอจะไม่ถึงขั้นเสียชีวิต

แต่ถ้าเป็นอย่างที่ฮาร์วีย์ ยอร์กพูดและเธอจะต้องนอนเป็นผักเปื่อย เธอยอมตายดีกว่า!

เมื่อได้ยินคำพูดของฮาร์วีย์ แองเจลิน่าก็รู้สึกหวาดกลัว

แต่เธอเป็นคนที่ค่อนข้างจะมีประสบการณ์ ในไม่ช้าเธอก็ขมวดคิ้วขณะที่หันหน้าไปมองไคท์ วอล์คเกอร์

“เธอบอกเรื่องนี้กับคนอื่นเหรอ?”

แองเจลีน่าส่ายหัวทันทีที่เธอพูดจบ เธอรู้ว่าไคท์ก็ไม่ได้รู้เรื่องนี้เหมือนกัน

ไคท์ชะงักก่อนที่จะส่ายหัว

“ฉันจะรู้ได้ยังไงว่าคุณเป็นอัมพาตครึ่งตัว?”

เมื่อคิดว่าแองเจลีน่าจะนอนเป็นผักเหมือนแม่ของเธอ แต่เป็นแบบที่ไม่โคม่า เธอก็อดไม่ได้ที่จะเย้ยหยันแองเจลีน่า

ความตายยังจะดีซะกว่าต้องทนเรื่องนี้! มันคงจะเป็นภาพที่อนาถยิ่ง!

สีหน้าของแองเจลิน่าดูมืดมน ในสายตาของเธอ ไม่มีทางที่ฮาร์วีย์จะสามารถพูดลอย ๆ และเดาทุกอย่างได้อย่างถูกต้อง คำอธิบายเพียงอย่างเดียวที่จะสมเหตุสมผลคือเขาได้ยินข้อมูลมามากมายเพียงเพื่อที่จะได้ใกล้ชิดกับไคท์

แองเจลิน่าชี้ไปที่ฮาร์วีย์และพูดอย่างเย็นชา “ดูเหมือนว่าแกจะทำการบ้านมาดีนะ!”

“การบ้านเหรอ?” ฮาร์วีย์ตอบด้วยความใจเย็น

“ทำไมผมต้องทำการบ้านเกี่ยวกับเรื่องนี้ด้วย?

“คุณหายใจถี่ ๆ ทุกครั้งที่คุณตะโกน คุณจะรู้สึกเจ็บแปลบที่หน้าอก

“นั่นเป็นเหตุผลที่คุณถึงหงุดหงิดมาก แต่คุณต้องพยายามเก็บอาการ และทั้งหมดนี้จึงทำให้คุณอารมณ์เสียอย่างมาก

“แต่การคิดมากเกินไปมีแต่จะทำให้อาการอัมพาตของคุณแย่ลง

“ถ้าผมเดาถูก การที่คุณได้เป็นนายหญิงคนสำคัญทำให้อาการอัมพาตของคุณยิ่งแย่ลงเร็วกว่าที่ควรจะเป็น!

“สิ่งที่สำคัญที่สุดคือทั้งยาจากฝั่งตะวันออกและตะวันตกก็ไม่สามารถรักษาคุณได้ พวกเขาไม่สามารถบรรเทาความเจ็บปวดของคุณได้ด้วยซ้ำ!