บทที่ 1781

ฮาร์วีย์เดินไปข้างหน้าอย่างไม่ยี่หระและตบหน้าเฟย์เบา ๆ เขาถามอย่างใจเย็นว่า “เธอคือผู้สนับสนุนของเฟร็ดใช่ไหม?”

“ช ใช่… ไม่…”

เพี๊ยะ!

ฮาร์วีย์เหวี่ยงมือของเขาใส่หน้าเฟย์อย่างเกรี้ยวกราดและตวาดว่า “พูดให้มันดัง ๆ ! ไม่ได้กินข้าวมาหรือไง?”

"ไม่ค่ะ!"

เฟย์ตัวสั่นเมื่อดึงสติกลับคืนมาได้ เธอคุกเข่าลงกับพื้น และหวาดกลัวอย่างไร้สติ

“คุณยอร์ก ฉันไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับผู้ชายคนนี้!”

'คุณยอร์ก?!'

ฝูงชนตะลึงเมื่อได้ยินว่าเธอพูดกับฮาร์วีย์สุภาพเพียงใด

ไม่มีใครคาดคิดว่าผู้หญิงที่ดุร้ายและจองหองอย่างเฟย์จะคุกเข่าต่อหน้าฮาร์วีย์ได้ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่เธอเรียกเขาว่าคุณยอร์ก!

นี่มันเกิดอะไรขึ้น?!

“เธอไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเขาเลยหรอ?”

“แล้วมาทำอะไรที่นี่?” ฮาร์วีย์ถามอีกครั้ง

“ฉันมาที่นี่เพื่อทักทายคุณด้วยตัวเองค่ะ คุณยอร์ก ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันจะไปเดี๋ยวนี้… ฉันจะไปเดี๋ยวนี้เลย…!”

เฟย์หวังเป็นอย่างยิ่งว่าเธอจะไม่ได้มาที่นี่ตั้งแต่แรก

ชายคนตรงหน้าเธอนี้กล้าเตะแมทธิวจนกระเด็น เป็นที่แน่ชัดว่าสำหรับเขาแล้วเธอก็ไม่ต่างอะไรจากเหลือบไร!

ต่อหน้าชายผู้นี้ เธอเทียบกับหมาจรจัดยังไม่ได้เลย!

“ฉันบอกให้เธอออกไปได้แล้วเหรอ?”

ฮาร์วีย์เตะเฟย์ไปที่ด้านข้างและเสริมว่า “ต่อต้านกองกำลังตำรวจ ทั้งยังทำทุกอย่างตามอำเภอใจอีก… ไปมอบตัวซะ”

จากนั้นฮาร์วีย์ก็นั่งลงอย่างเมินเฉยในขณะที่มองดูนาฬิกาของเขา เขาพูดอย่างเย็นชา “คุณยังมีเวลาอีกสิบห้านาที หวังว่าคุณจะไม่ทำให้ผมผิดหวังอีกล่ะ”

คำพูดของเขามีความหมายสำหรับเฟร็ด

เฟร็ดผู้ซึ่งเคยหวาดกลัวอย่างที่สุดมาก่อนได้สติกลับคืนมา

เหงื่อเย็นหยดลงแถวกรอบหน้าของเขา ฮาร์วีย์สามารถเหยียบย่ำเฟย์ได้อย่างง่ายดาย ซึ่งเฟร็ดเห็นว่าเธอเป็นที่พึ่ง ความกลัวของเขาก็เพิ่มขึ้นเป็นสิบเท่า