บทที่ 1787

เจ้าชายพาเทลส่งสัญญาณให้แลรี่นั่งลงและพูดอย่างใจเย็นว่า “บอกผมมาตรง ๆ เถอะว่ามีอะไรเกิดขึ้น คุณก็รู้ว่าผมไม่ชอบให้อ้อมค้อม”

แลรี่ถอนหายใจพรืดยาวก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงกะอ้อมกระแอม “เจ้าชายพาเทล เหตุผลที่ผมมาที่นี่อย่างกระทันหันก็เพราะอยากขอความช่วยเหลือจากคุณ

“ผมคิดว่า… ผมอาจจะทำให้คนใหญ่คนโตสักคนไม่พอใจเข้าแล้ว!

“เฮงเดียน เวิร์ล สตูดิโอประสบปัญหาใหญ่เพราะเขา มันร้ายแรงอาจถึงขั้นล้มละลาย…”

"ปัญหาใหญ่หรือ?” เจ้าชายพาเทลถามโดยไม่ได้ตอบ

“ถ้าผมถูกซ้อมจนตายตอนที่ผมอยู่ห่างจากมอร์ดู แน่นอนว่าคุณจะต้องลำบากแน่

“แต่ตอนนี้ผมอยู่ที่นี่แล้วใครจะกล้าต่อต้านคุณอีก?

“ผมเองก็สงสัยว่าชายคนนี้อาจมีสายสัมพันธ์กับตระกูลลินช์ แต่ผมประมาทเกินไปและทำให้เขาขุ่นเคืองก่อนที่จะตรวจสอบประวัติเขา”

ดวงตาของแลรี่กระตุกอย่างรุนแรง

“ผมส่งคนไปสืบแล้ว ดังนั้นอีกไม่นานผมน่าจะได้ข้อมูลของเขา”

เจ้าชายพาเทลยังคงสงบนิ่ง “ไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้นหรอก หากเขาไม่ได้มาจากหนึ่งในสิบตระกูลชั้นนำของประเทศ H หรือหนึ่งในตระกูลเศรษฐีโบราณ การสืบหาภูมิหลังของเขาก็ไม่มีความหมาย

“ต่อให้เขาจะเป็นคนที่ยืนหยัดขึ้นมาได้ด้วยลำแข้งของตัวเองแล้วมันจะยังไงล่ะ?

“ความพยายามของมนุษย์จะสู้คนที่มีภูมิหลังยาวนานหลายสิบชั่วอายุคนได้หรือ?”

เจ้าชายพาเทลหยิบตราหยกออกมาแล้วโยนลงบนโต๊ะ “รับมันไปและบอกเขาว่าผมค่อนข้างไม่พอใจกับการกระทำของเขา

“บอกให้เขาหยุดซะ บอกให้เขาคุกเข่าขอโทษคุณแล้วผมจะยอมปล่อยเขาไป

“ไม่อย่างนั้นเขาและทุกคนรอบตัวเขาจะต้องตาย”

เมื่อมองไปที่ป้ายหยกที่มีคำว่า “พาเทล” สลักอยู่ แลรี่ก็มีจิตใจเบิกบานขึ้น

เมื่อเวลาผ่านไป ราชวงศ์ในสมัยโบราณถูกลดบทบาทลงมาเป็นประชาชนธรรมดา

แต่ตระกูลพาเทลเป็นหนึ่งในตระกูลลึกลับมาหลายชั่วอายุคน

อีเลียส พาเทลชายที่อยู่ต่อหน้าเขาคือเจ้าชายของยุค

เขายังคงอยู่ในอันดับที่หกจากเจ้าชายทั้งหกแห่งมอร์ดู

ตัวตนและสถานะของเขาเทียบได้กับของลูคัสและเทอร์รี่