บทที่ 1806

“เข้าใจแล้ว”

ฮาร์วีย์เข้าใจทั้งหมดแล้ว

“ไม่แปลกใจเลยที่พ่อของคุณและแองเจลิน่าถึงเกลียดคุณมากขนาดนี้และต้องการให้คุณแต่งงานไว ๆ

“ทั้งหมดเป็นเพราะหุ้นที่คุณถืออยู่

“แต่ถ้าเป็นอย่างนั้น ผมยินดีที่จะช่วยให้คุณกลับมามีอำนาจสูงสุดในองค์กรวอล์คเกอร์นะ”

ทำไมเขาจะไม่ช่วยไคท์ต่อไปหากเขาสามารถทำได้ล่ะ?

“อืม... ขอบคุณนะ”

ไคท์รู้สึกสับสน เธอรู้ว่ามันเป็นเกียรติที่สูงส่งที่ฮาร์วีย์จะเสนอช่วยทำให้เธอกลับไปมีอำนาจสูงสุดในบริษัทได้อีกครั้ง แต่เธอก็ยังคงเพียงแต่พยักหน้าเพราะเธอไม่ต้องการที่จะปฏิเสธข้อเสนอของเขาโดยตรง

รถกำลังแล่นอยู่บนถนนไปทางวิลล่าเมื่อโทรศัพท์ของฮาร์วีย์ดังขึ้น

ฮาร์วีย์มองดูโทรศัพท์ด้วยความงุนงง

‘เฮเซล?’

ทั้งสองไม่ได้ติดต่อกันมากนัก แล้วทำไมตอนนี้เธอถึงโทรหาฮาร์วีย์ล่ะ?

ฮาร์วีย์ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะส่งสัญญาณให้ไคท์หยุดรถข้างถนนแล้วรับโทรศัพธ์

“เฮเซล มีอะไรเหรอ? จะเลี้ยงข้าวผมหรือไง?”

“คุณก็คิดถึงแต่อาหารนั่นแหละ!”

เฮเซลกำลังเดือดดาลด้วยความโกรธที่ปลายสาย

“คุณเป็นอะไรไป? เมื่อวานคุณก็ขาดงาน และวันนี้คุณก็ไม่มาอีก! คุณจะทำอะไรของคุณกันแน่?!

“คุณรู้บ้างไหมว่าฉันต้องทำอะไรมาบ้างเพื่อที่จะให้คุณได้มาทำงานที่นี่?!

“คุณกำลังไม่ให้เกียรติฉันด้วยการขี้เกียจ!”

ฮาร์วีย์ตอบด้วยความใจเย็นว่า “ถ้าผมจำไม่ผิด ผมลาไว้สามวันนะ”

“สามวันงั้นเหรอ? คุณคิดว่าตอนนี้คุณสูงส่งนักหรือไง?! คุณคิดว่าคุณจะหยุดสามวันได้เพียงพราะคุณขออย่างนั้นเหรอ?!”

เฮเซลระเบิดความโกรธออกมา

“คุณคิดว่านายน้อยวอล์คเกอร์จริงจังเพียงเพราะเขาพูดแบบนั้นอย่างนั้นเหรอ?!