บทที่ 1809

“อย่างแรก ผมจัดการเรื่องนี้คนเดียวได้ นี่ไม่ใช่ปัญหาแต่อย่างใด ดังนั้นคุณไม่ต้องไปหานายท่านวอล์คเกอร์หรือนายหญิงวอล์คเกอร์

“ข้อสอง ผมจะได้ 20 เปอร์เซ็นต์จากเงินนั้นหากผมเอามันกลับมาได้

“ตกลงไหม?”

‘ฮาร์วีย์เหรอ?’

‘เขาจะไปทวงเงินนั้นเหรอ?’

‘และเขายังเรียกเพิ่มเป็น 20 เปอร์เซ็นต์อีก’

ทุกคนเย้ยหยันฮาร์วีย์หลังจากที่เห็นท่าทางที่เฉยชาของเขา

‘เด็กคนนี้คงไม่รู้ว่าเขากำลังจะเจอกับใคร’

‘เขาคิดว่าคนอย่างทิโมธีจะให้ยอมคนง่าย ๆ เหรอ?’

‘เขาอาจถูกเตะหน้าทันทีถ้าทิโมธีรู้ว่ามีคนที่เขาไม่รู้จักบุกเข้าไปในบ้านของเขา’

‘แน่นอนว่าทิโมธีจะไม่สามารถทำอย่างนั้นได้เพราะเขานั่งอยู่ในรถเข็น แต่เขามีลูกน้องมากมาย!’

เฮเซลตัวแข็งทื่อเมื่อเห็นฮาร์วีย์โดดเด่นแบบนั้น เธอดึงเขาลงมาและพูดว่าว่า “ฮาร์วีย์ หยุดเล่นได้แล้ว!

“นี่ไม่ใช่เรื่องที่คุณจะแก้ไขได้!

“เลิกอวดดีสักทีได้ไหม?!”

สตีเว่นชะงักเล็กน้อย เขามองฮาร์วีย์ซึ่งไม่ได้มาทำงานเป็นเวลาสองวันตั้งแต่หัวจรดเท้าและสงสัยว่าทำไมเดนเซลถึงยังไม่ฆ่าเขาอีก

ท้ายที่สุดแล้วสตีเว่นไม่ได้นับว่าอยู่ในวงสังคมระดับสูง เพราะฉะนั้นคงจะต้องใช้เวลาอีกนานกว่าเขาจะได้ข่าวว่าเดนเซลถูกฆ่าไปแล้ว

ในขณะนี้ สตีเวนกำลังมองดูฮาร์วีย์ด้วยความสนใจ

“ฮาร์วีย์ คุณแน่ใจเหรอว่าจะได้เงินคืนมา?”

ฮาร์วีย์ตอบด้วยความใจเย็นว่า “แค่กดโทรออกก็ได้แล้ว”

“ได้ ในเมื่อคุณมั่นใจว่าสามารถทำงานสำเร็จได้อย่างง่ายดาย ผมก็จะปล่อยให้มันเป็นหน้าที่ของคุณ!

“ถ้าคุณสามารถเอาเงินคืนมาได้จริง ๆ ผมจะให้คุณ 3 ล้านดอลลาร์เดี๋ยวนี้เลย! ทุกคนที่นี่จะเป็นพยาน!

“และผมสัญญาด้วยว่าหลังจากวันนี้ไปคุณจะไม่ต้องเข้ามาทำงานอีก แค่มารับค่าจ้างทุกเดือนก็พอ!”

สตีเว่นแสดงสีหน้าแปลก ๆ ในเมื่อเดนเซลยังไม่ฆ่าฮาร์วีย์สักที เขาก็ไม่รังเกียจที่จะใช้ทิโมธีให้ทำอย่างนั้น

“นายน้อยวอล์คเกอร์ เขาแค่โม้ไปเท่านั้น เขาจะทำอย่างนั้นได้ยังไง?