บทที่ 1818

อีเลียสพูดอย่างใจเย็นว่า “แลรี่ ที่นี่ไม่ใช่ตลาดสด คุณไม่มาที่นี่มากเกินไปหน่อยเหรอ?”

แน่นอนว่าเขาจะรู้ว่าแลรี่จะไม่มาที่นี่หากปัญหาของเขาได้รับการแก้ไขแล้ว

แต่ในเมื่อเขามาปรากฏตัวอีก นั่นหมายความว่าเขาพลาดอีกแล้ว

ดวงตาของแลรี่ยังคงกระตุก เขาพูดในขณะที่เกือบจะคุกเข่าว่า “เจ้าชายพาเทล ผมอ่อนแอเกินไป! ผมทำให้คุณต้องอับอาย!”

สายตาของอีเลียสเย็นชา แแต่เขาตอบอย่างใจเย็นว่า “คุณสู้เขาไม่ได้เหรอ?”

“ใช่ครับ! เขาหักตราของคุณและส่งผมเข้าคุกข้อหาแบล็กเมล!

“เขายังรับเงินจากเซธและบอกว่าเขาเป็นคนที่หักแขนขาของทิโมธีเอง”

“โอ้?”

อีเลียสแสดงท่าทางอยากรู้อยากเห็น

“เขาต้องเป็นคู่ต่อสู้ที่น่าสนใจ

“แต่นี่ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย

“ทิโมธีไม่ได้มาจากหนึ่งในสิบตระกูลอันดับต้น ๆ เขาอวดอำนาจได้เพียงเพราะเบนจามินเป็นพี่เขยของเขา

“เบนจามินสนใจเรื่องชื่อเสียงของเขามาก คงจะสมเหตุสมผลถ้าทิโมธีแขนขาหักเพราะเบนจามินไม่ต้องการช่วยให้พี่เขยผู้ไร้ค่าของเขาสร้างปัญหาไปมากกว่านี้

“อย่ากลัวเขาเพียงเพราะเรื่องนี้

“และอย่าลืมว่าคุณคือตัวแทนของผม”

อีเลียสยังคงไม่พอใจแลรี่อยู่บ้าง แต่เขาก็ยังอดทนสอนสองสามเรื่องเพราะมันยากสำหรับเขาที่จะเลี้ยงดูคนที่มีประโยชน์สำหรับเขา

แลรี่จะเป็นหุ่นเชิดที่ไร้ประโยชน์ถ้าเขากลัวอย่างไร้ปัญญาแบบนั้น

แลรี่พยักหน้าอย่างต่อเนื่องหลังจากที่ได้ยินคำพูดเหล่านั้น

“อ๋อ ผมเข้าใจแล้วครับ!”

“แต่เด็กคนนี้เพิกเฉยอำนาจขอผมและหักตราของคุณ! เขาไม่เคารพผมเลย!”

อีเลียสเดินไปที่กระดานหมากรุกอย่างเฉยเมยและเริ่มเล่นคนเดียว