บทที่ 1833

อีเลียสยักไหล่และตอบอย่างใจเย็น “ถ้าอย่างนั้นคุณอยากได้อะไรล่ะ”

ฮาร์วีย์พูดอย่างใจเย็นว่า “ผมไม่มักมากเท่าคุณหรอก ถ้าคุณแพ้ คุณจะต้องมาเป็นน้องชายคนเล็กของผมนับตั้งแต่นี้เป็นต้นไป

“ในฐานะพี่ใหญ่ของคุณ ผมจะเป็นคนตัดสินว่าคุณจะอยู่หรือตาย”

อีเลียสมองฮาร์วีย์ด้วยสายตาที่เล็กลงอยู่นานสองนาน จากนั้นเขาก็ตบมือเป็นสัญญาณให้พนักงานก้าวออกมาข้างหน้า

“งั้นก็มาทำสัญญากัน”

เลขาสาวสวยเดินก้าวออกมาด้านหน้า ใบหน้าของเธอซีดเผือดราวกับกระดาษ เธอเริ่มทำสัญญาโอนกรรมสิทธิ์ในทันที

สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปอย่างสาหัสเมื่อเธอได้อ่านเงื่อนไขของสัญญา เธอไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เธอกำลังอ่านอยู่

เจ้าชายพาเทล หนึ่งในหกเจ้าชายแห่งมอร์ดูกำลังทำการเดิมพันเช่นนี้กับชายบ้านนอกนี่

ถึงอย่างนั้นผู้ใต้บังคับบัญชาเช่นเธอก็ไม่มีอำนาจอะไรจะไม่หยุดเรื่องนี้ได้

หลังจากทำสัญญาลุล่วง อีเลียสก็ลงนามในสัญญาทันทีและประทับลายมือของเขาลงไปโดยไม่คิดจะอ่านเนื้อหา

เขาโบกมือขวาส่งสัญญาไปยังฮาร์วีย์

ฮาร์วีย์เขียนชื่อของตัวเองลงในสัญญาอย่างใจเย็นและโยนมันกลับไปให้เลขาคนเดิม

เมื่อพิจารณาจากตัวตนของอีเลียสและฮาร์วีย์แล้ว พวกเขาจะปฏิบัติตามเงื่อนไขของสัญญาตั้งแต่ลงนามอย่างแน่นอน ไม่อย่างนั้นแล้ว เพราะเขาก็คงไม่รู้ว่าจะต้องเอาหน้าไปไว้ที่ไหนในอนาคต

หลังจากก้าวเข้ามาในสังเวียน ฮาร์วีย์ถามอย่างไร้อารมณ์ว่า “น้องพาเทล คุณจะใช้อาวุธอะไรหรอ? มีดโคลสตีล? หรือปืน? คุณจะใช้อะไรก็ได้ เพราะยังไงซะผมก็ไม่มีวันพ่ายแพ้อยู่แล้ว”

เมื่อได้ยินชื่อเล่นที่ฮาร์วีย์ตั้งให้ ดวงตาของอีเลียสก็กระตุก

ตลอดชีวิต เขาเคยจะเจอคนหยิ่งยโสมาไม่น้อย แต่แม้จะเทียบกับเจ้าชายแห่งมอร์ดูอีกห้าคน ความเย่อหยิ่งของฮาร์วีย์ก็ส่งถึงพวกนั้นเทียบไม่ติด

เมื่อพิจารณาถึงธรรมชาติของอีเลียสแล้ว เขาจะต่อสู้ด้วยมือเปล่าอย่างแน่นอน เนื่องจากฮาร์วีย์ก็ทำเช่นเดียวกันกับเขา อีเลียสกระโจนไปข้างหน้าในทันที สายตาเล็งพร้อมกระทุ้งเข้าที่ใบหน้าของฮาร์วีย์

ร่างกายของเขาเคลื่อนที่ด้วยความเร็วแสง กำปั้นของเขาเคลื่อนไหวได้รวดเร็วราวกับเงา ภาพนั้นทำให้หน้าที่รักษาความปลอดภัยที่เฝ้าดูเกิดความงุนงง

"วิชาไท่เก็ก"

ความสนใจของฮาร์วีย์นั้นถูกจุดประกาย การได้เห็นว่ามีคนฝึกศิลปะการต่อสู้เน่ยเจียอย่างไท่เก็ก ในยุคแห่งสันติภาพเช่นนี้ก็เพียงพอที่จะพิสูจน์ความแข็งแกร่งของอีเลียสได้แล้ว