บทที่ 1837

หลังจากฟังคำอธิบายของไคท์ ฮาร์วีย์ก็เข้าใจสถานการณ์

เขาทิ้งไคท์ไว้ในวิลล่าและออกไปคนเดียวเพราะเขามัวแต่ยุ่งอยู่กับหลายเรื่อง

หลังจากผ่านความยากลำบากเช่นนี้ เมื่อผู้หญิงถูกทิ้งให้อยู่บ้านตามลำพัง เธอจะไม่มีความรู้สึกปลอดภัย ดังนั้นจึงเป็นเรื่องปกติที่ไคท์จะต้องการให้ใครสักคนมาปกป้องเธอ

ฮาร์วีย์ยิ้มและยื่นมือออกไป

“รุ่นพี่เบรนแนนใช่ไหม? ผมเข้าใจคุณผิดไปนิดหน่อย”

“ผมฮาร์วีย์ ยินดีที่ได้รู้จัก”

“อืมมม”

เบรนแนนยังคงแสดงสีหน้านิ่งเฉยในขณะที่เขาจับมือฮาร์วีย์อย่างไม่เต็มใจ ราวกับว่าเขาไม่ต้องการเข้าใกล้ฮาร์วีย์มากกว่านี้

ฮาร์วีย์หรี่ตา แต่ไม่ได้พูดอะไร เขาเปิดกล่องอาหารแบบซื้อกลับบ้านออกมา “รุ่นพี่เบรนแนน ถ้าคุณยังไม่ได้ทานอะไร ทำไมคุณไม่ร่วมรับประทานอาหารกับเราล่ะ?”

เบรนแนนยิ้มเย้ยหยันออกมา

“ฮาร์วีย์ ใช่ไหม? ไม่ต้องห่วง ในเมื่อฉันมาอยู่ที่นี่แล้วฉันจะเป็นคนดูแลความปลอดภัยของรุ่นน้องเอง”

"แล้ว?"

ฮาร์วีย์ไม่เข้าใจว่าเบรนแนนกำลังจะพูดอะไร

“ดังนั้นธุระของเธอจึงไม่ใช่ธุระของคุณ เราจะไม่อยู่ที่นี่ และของพวกนี้ก็ไม่คู่ควรกับสถานะของเธอเช่นกัน

“ไคท์เก็บข้าวของแล้วตามฉันมา ฉันจะเลี้ยงเธอด้วยอาหารมื้อใหญ่เลยล่ะ” เบรนแนนเอ่ยปากออกมาอย่างเปิดเผย

เขารู้สึกว่าความสัมพันธ์ของฮาร์วีย์และไคท์ค่อนข้างมีลับลมคมในและดูเข้าข่ายก้อร่อก้อติก เขาอยากที่จะแยกทั้งสองคนออกจากกันในทันที

ฮาร์วีย์จ้องมองที่ไคท์โดยไม่พูดอะไร

ไคท์ขมวดคิ้วใส่เบรนแนน “รุ่นพี่ ฉันบอกรุ่นพี่ทางโทรศัพท์แล้ว

“ฉันขอร้องรุ่นพี่ก็เพราะหวังว่ารุ่นพี่จะปกป้องฉัน ในขณะเดียวกันก็ช่วยฮาร์วีย์ไปด้วย

“อย่างไรเสีย เขาก็ต่อต้านลูคัส พ่อของฉันและผู้หญิงคนนั้นเพื่อฉัน

“ถ้าฉันออกไปจากที่นี่ในตอนนี้ เขาอาจจะตกอยู่ในอันตรายได้!

“นั่นเป็นเหตุผลที่ฉันไปไหนไม่ได้”