บทที่ 1844

เพี๊ยะ!

เลอบรอนเริ่มหมดความอดทน เขาก้าวไปข้างหน้าและเหวี่ยงฝ่ามือไปด้วยความรำคาญ

“อ้าก!”

เบรนแนนที่สูงส่งและทรงพลังถูกส่งให้ปลิวออกไปด้วยการตบเพียงครั้งเดียวจากเลอบรอน

เบรนแนนพยายามลุกขึ้น แต่เลอบรอนก็ไวกว่าและตบหน้าเบรนแนนอีกครั้ง

เพี๊ยะ!

เบรนแนนถูกส่งให้ลอยออกไปอีกหน เมื่อเขาร่วงหล่นลงกับพื้น ปากของเขาก็มีเลือดไหลออกมาปะปนกับฟันอีกสองสามซี่

หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความเศร้าโศกและความขุ่นเคือง เขากรีดร้องออกมา “เลอบรอน…!”

ปัง!

เลอบรอนยกปืนขึ้นและยิงไปที่เบรนแนน เขาขู่ฟ่ออย่างเย็นชา “ถ้ายังไม่เลิกเห่าล่ะก็ ฉันจะฆ่านาย!”

เบรนแนนซึ่งใกล้จะระเบิดอารมณ์ถูกบังคับให้ต้องเงียบปากลง

เบรนแนนรู้ว่าเลอบรอนจะทำในสิ่งที่เขาพูด ถ้าเบรนแนนยังเอาแต่พูดเรื่องไร้สาระ เลอบรอนจะทำให้เขากลายเป็นศพอย่างแน่นอน!

“โลกที่เงียบและสงบ ช่างดีอะไรอย่างนี้

“ใช่ไหมฮาร์วีย์?”

เลอบรอนทำท่าทางส่งสัญญาณให้คนของเขาจับตัวไคท์ในขณะที่เขาหันไปมองฮาร์วีย์อย่างใจเย็น

ทั้งสองเคยต่อสู้กันมาก่อน เลอบรอนรู้ว่าฮาร์วีย์เป็นคู่ต่อสู้ที่หาตัวจับได้

หลักการของเขาคือต่อสู้กับใครก็ได้ด้วยกำลังทั้งหมดที่มี และเขาจะประมาทฮาร์วีย์ไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

ฮาร์วีย์ยังคงนิ่งเฉยและทำหน้าตาย เขามองเลอบรอนด้วยความสนใจโดยไม่ได้เรียกลูกน้องติดอาวุธของเขาให้เข้ามา

“เฮ้อ! มันจบแล้ว!

“ไคท์กำลังจะตกไปอยู่ในมือของลูคัส

“และฮาร์วีย์ก็กำลังจะตายแล้วด้วยเหมือนกัน!”

เบรนแนนที่นอนกรนหน้าอยู่บนพื้นอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ

ในเวลาเดียวกัน เขายังดูแคลนฮาร์วีย์อย่างที่สุด

'เมื่อกี้นายยังอวดเก่งอยู่เลยไม่ใช่เหรอ! นายไม่ต้องการการปกป้องจากฉันไม่ใช่หรือไง!'