บทที่ 1848

อั่ก!

เลอบรอนกระอักเลือดออกมาเต็มปาก ใบหน้าของเขาเย็นชา

“ทำตัวให้สมกับเป็นลูกผู้ชายหน่อย ฮาร์วีย์ ยอร์ก! นายฆ่าฉันได้ แต่อย่ามาหยามหน้ากัน!

"ฆ่าฉันเลยสิ!

“ฉันไม่มีวันยอมบอกอะไรนายหรอก!”

"ดี"

ฮาร์วีย์พยักหน้า จากนั้นเหยียบข้อมือซ้ายของเลอบรอน

เกิดเสียงแตกดังลั่น และเลอบรอนก็กรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ใบหน้าของเขาซีดเผือดราวกับกระดาษ

เลอบรอนเป็นนักแม่นปืน และเขาอาศัยมือของเขาในการทำงาน แต่ตอนนี้ฮาร์วีย์ทำลายมันไปหนึ่งข้างแล้ว นี่ก็เท่ากับว่าเขาพิการไปครึ่งนึงแล้ว

"แล้ว? ตอนนี้พร้อมจะคุยหรือยัง?” ฮาร์วีย์ถามอย่างสบาย ๆ เขาหรี่ตาลง

“ถ้าแน่จริงก็ฆ่าฉันเลยสิ ฮาร์วีย์ การที่นายทำแบบนี้กับฉันมันน่าอายสิ้นดี นาย…!”

แกร๊ก!

ก่อนที่เลอบรอนจะพูดจบ ฮาร์วีย์ก็หักมืออีกข้างของเขา

เมื่อมองไปที่เลอบรอนซึ่งกำลังคร่ำครวญด้วยความเจ็บปวดฮาร์วีย์ก็เอ่ยปากสั่งกับราเชลว่า "พาเขาไปที่ห้องใต้ดิน ค่อย ๆ ถามเขาไปเรื่อย ๆ ผมแน่ใจว่าในไม่ช้าเขาจะให้ความร่วมมือกับเรา”

"มีอีกเรื่อง หาคนมาซ่อมวิลล่าที”

ฮาร์วีย์หมดคำจะพูด ในที่สุดเขาก็มีวิลล่าเป็นของตัวเอง แต่กลับมีคนมาทำลายมันอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน เขาจำเป็นต้องซ่อมแซมมันอยู่เสมอ

ราเชลรับคำสั่งอย่างรวดเร็ว เธอได้ไปสอบปากคำเลอบรอนแล้ว

คนของเธอกำลังทำความสะอาดสถานที่เช่นกัน ในเวลาเดียวกัน พวกเขาก็พาคนของเลอบรอนไปที่ห้องใต้ดินด้วย

เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยฮาร์วีย์ก็ไปอาบน้ำและสั่งอาหารมากินที่บ้านอีกสองสามอย่าง

หลังจากที่เขาให้ขนมชิ้นหนึ่งกับไคท์แล้ว เขาก็คว้าซอสเปรี้ยวหวานและหันไปหาเบรนแนน “พี่เบรนแนน อยากกินอะไรสักหน่อยหรือเปล่า?”

ดวงตาของเบรนแนนกระตุกอย่างลนลาน เมื่อนึกย้อนกลับไปถึงการเคลื่อนไหวของฮาร์วีย์ เขารู้สึกเสียวสันหลังว่า

"ผมขอโทษ!"

ความเย่อหยิ่งของเบรนแนนในฐานะศิษย์อันดับต้น ๆ ของลีโอนาร์ดหายไปอย่างสิ้นเชิง

ในขณะนี้เขารู้สึกถ่อมตนอย่างที่สุด

“คุณยอร์ก ผมมีตาหามีแววไม่!”

“ผมเอาแต่พล่ามเรื่องไร้สาระ!”