บทที่ 1851

ฮาร์วีย์ ยอร์กดูเฉยเมยและพูดช้า ๆ ว่า “คุณคือนักฆ่าอันดับหนึ่งของลูคัส ฌองจริง ๆ

“แต่คุณไม่ภักดีต่อเขา คุณภักดีต่อเงินของเขาอย่างเดียว

“และคนอย่างคุณ หากต้องการหนีอย่างปลอดภัย คุณก็จะต้องรักษาไพ่ของตัวเองไว้ให้ดี สิ่งที่ผมอยากรู้ส่วนใหญ่ล้วนแล้วแต่จะเป็นความลับ แต่เพราะว่าเป็นคุณ ผมจึงแน่ใจว่าคุณจะต้องรู้เรื่องเหล่านั้นแน่นอน”

“ฮาร์วีย์ นายคิดมากเกินไป” เลอบรอนส่ายหัว

“ฉันอาจจะเก็บบางเรื่องไว้เพื่อความปลอดภัยของตัวเอง อย่างไรก็ตาม เรื่องเหล่านั้นมันไม่ได้สำคัญอะไรขนาดนั้น ไม่อย่างนั้นเจ้าชายฌองคงจะไม่ให้ผมรู้เรื่องเหล่านั้นหรอก

“เพราะฉะนั้นอย่าเสียเวลากับฉันเลย”

ฮาร์วีย์ยิ้ม “จริงเหรอ? ถ้าอย่างนั้นเราก็จะไม่พูดถึงเรื่องไร้สาระนี้ต่อ ผมขอถามหน่อย ถ้าคุณตายไปใครจะดูแลภรรยาและครอบครัวของคุณ?

“ไม่ต้องบอกผมหรอกว่าคุณมีบัญชีธนาคารในต่างประเทศและเงินในนั้นเพียงพอสำหรับให้พวกเขาใช้ทั้งชีวิต

“เพราะตอนนี้บัญชีนั้นถูกระงับไปแล้ว”

ฮาร์วีย์แสดงภาพหน้าจอบนโทรศัพท์ของเขาให้เลอบรอนดูหลังจากที่พูดจบ

ตาของเลอบรอนกระตุก เขาคุ้นเคยกับบัญชีในภาพหน้าจอนั้นเป็นอย่างดี มันคือบัญชีต่างประเทศของเขาที่เขาแอบเปิดเอาไว้

ในเมื่อฮาร์วีย์สามารถเข้าถึงบัญชีของเขาได้ ฮาร์วีย์จึงสามารถระงับบัญชีของเขาได้อย่างง่ายดาย

อย่างไรก็ตาม เลบรอนยังคงยืนกรานว่า “ฉันกำลังจะตาย ต่อให้คุณจะระงับบัญชีของฉันแล้วจะยังไง? ยังไงฉันก็ใช้มันไม่ได้อยู่ดี”

“จริงเหรอ? แล้วพวกเขาจะใช้มันไหม?”

ฮาร์วีย์เลื่อนรูปบนหน้าจอต่อ มีผู้หญิงผิวขาวและเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ อยู่ในนั้น ดูเหมือนว่าพวกเธอกำลังเล่นอยู่ในวิลล่าสไตล์นอร์ดิก

ฮาร์วีย์พูดอย่างเฉยเมยว่า “แม้ว่ารัฐที่เป็นกลางอย่างถาวรจะปลอดภัย แต่ถ้ามีคนตายอยู่ที่บ้านของตัวเอง ตำรวจท้องถิ่นก็อาจจะไม่รับรู้อะไรเลย ถูกไหม?”

เลบรอนสั่นไปทั้งตัวและตะโกนว่า “ฮาร์วีย์ ไอ้ปีศาจ!

“พวกเรา พวกอันธพาลจะไม่มีวันเอาครอบครัวของใครมาเกี่ยวข้องเป็นอันขาด!

“ทำแบบนี้ได้ยังไง?!”

ฮาร์วีย์ยิ้มอย่างเฉยเมยและพูดว่า “อย่าเอาครอบครัวของคนอื่นมาเกี่ยวข้องอย่างนั้นเหรอ? แล้วตอนที่ลูคัสให้คุณฆ่าครอบครัวครอบครัวหนึ่ง คุณได้เมตตาใครบ้างไหมล่ะ?

“แต่ไม่ต้องห่วง ผมเป็นคนซื่อสัตย์ ผมเกลียดการทำร้ายผู้หญิงและเด็ก”