บทที่ 1862

สีหน้าของฮาร์วีย์ ยอร์กสงบนิ่ง

จัสติน วอล์คเกอร์เป็นคนหยิ่งยโสที่พยายามข่มฮาร์วีย์อยู่ตลอดเวลาเพียงเพราะเขาเป็นรองหัวหน้าหลงเหมินสาขามอร์ดูที่มีคนอื่นคอยหนุนหลังอยู่

ในครั้งนี้จัสตินยังขอให้หัวหน้าลีโอนาร์ด เบรย์มาช่วย เป้าหมายของเขานั้นชัดเจนมาก: การครอบครองฮาร์วีย์อย่างสมบูรณ์

ฮาร์วีย์กำลังเตรียมการที่จะทำให้เขาต้องสูญเสียครั้งใหญ่เพราะเหตุนี้

เรื่องการได้เป็นหัวหน้าสาขาของหลงเหมินสาขามอร์ดู เขาจะไม่มีโอกาสเลย

ที่ฮาร์วีย์ยังไม่รับตำแหน่งหัวหน้าสาขาในตอนนี้ก็เพียงเพราะเขาต้องการเห็นกองกำลังที่จะปรากฏตัวเพื่อครองตำแหน่งนั้นเป็นของตนเอง

นอกเหนือจากนั้นเขายังต้องการแก้ไขสถานการณ์โดยให้มีผู้บาดเจ็บน้อยที่สุดเพื่อป้องกันไม่ให้หลงเหมินสาขามอร์ดูพังทลายลงโดยสิ้นเชิง

ถ้าไม่ใช่เพราะทั้งหมดนี้ ฮาร์วีย์คงจะตบจัสตินจนตายไปแล้ว

ไคท์ไม่อาจเข้าใจได้ว่าฮาร์วีย์กำลังคิดอะไรอยู่ในใจ เธอตอบอย่างเป็นกังวลว่า “ฮาร์วีย์ ฉันเชื่อทุกสิ่งที่คุณพูดนะ

“แต่ฉันรู้จักพ่อและแองเจลิน่า จอห์นเป็นอย่างดี!

“สองคนนี้จะไม่ยอมพ่ายแพ้ง่าย ๆ !"

“พวกเขาจะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้สิ่งที่พวกเขาต้องการ ฉันไม่อยากจะคิดเลยว่าพวกเขาจะทำอะไรถ้าพวกเขาหมดความอดทนขึ้นมา”

ไคท์กังวลใจเป็นอย่างมาก

หลังจากที่อยู่กับฮาร์วีย์ได้ไม่กี่วัน ไคท์ก็ค่อนข้างที่จะมั่นใจในความสามารถของฮาร์วีย์

แต่ถึงอย่างนั้นฮาร์วีย์ก็เป็นเพียงคนใหญ่คนโตจากที่อื่น

แม้แต่คนที่ทรงพลังก็จะไม่สามารถเอาชนะงูพิษในถิ่นของตัวเองได้ คำพูดนี้ไม่ใช่แค่คำขู่เปล่า ๆ เท่านั้น

ไม่เพียงแค่ตระกูลจอห์น และแม้ว่าตระกูลวอล์คเกอร์จะไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของสิบตระกูลแรก แต่พวกเขาก็ยังคงเป็นตระกูลอันดับต้น ๆ ในมอร์ดู ตระกูลนี้หยั่งรากลึกมานานจนอิทธิพลของพวกเขาขยายไปทั่วทิศ

ไม่ว่าฮาร์วีย์จะแข็งแกร่งแค่ไหน โอกาสที่เขาจะเอาชนะครอบครัวแบบนี้ได้ก็มีน้อยมาก

เพราะในมอร์ดู ผู้คนนับไม่ถ้วนต่างก็ทำงานให้พวกเขา

แม้แต่ขอทานตามท้องถนนก็อาจเป็นหนึ่งในพวกเขา