บทที่ 1890

ไคท์ไม่สนใจจัสติน เธอมองไปที่ฮาร์วีย์โดยไม่รู้ตัว

แม้ว่าเธอจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เธอก็รู้ดีว่าการที่เมย์พาจัสตินมาที่นี่เพื่อขอโทษอาจมีบางอย่างเกี่ยวข้องกับฮาร์วีย์

ดังนั้น จึงมีเพียงฮาร์วีย์เท่านั้นที่จะสามารถตัดสินใจในเรื่องนี้ได้

“เอาล่ะ หยุดคร่ำครวญได้แล้ว ถ้าพื้นพังนายจะจ่ายค่าเสียหายไหม?”

หลังจากที่ลูคคร่ำครวญครบร้อยครั้ง ฮาร์วีย์ก็ก้าวไปข้างหน้า เขาย่อตัวลงและมองลูคด้วยรอยยิ้ม “นายยังจำสิ่งที่ฉันพูดไปเมื่อเช้าได้หรือเปล่า

“ฉันบอกนายไปว่ายังไง”

เปลือกตาของลูคกระตุกอย่างรุนแรง เขารีบพูดว่า “นำสัญญาตัวแทนมาที่นี่ตอนบ่ายสองโมง…”

“แล้วไหนล่ะสัญญา” ฮาร์วีย์ยิ้มและพูด

“สัญญายังไม่เรียบร้อยเลยครับ” ลูคร้องไห้ “ซีอีโอยอร์ก ผมผิดไปแล้ว! ผมรู้แล้วว่าผมผิดตรงไหน!

“ได้โปรดให้โอกาสผมด้วย!”

ฮาร์วีย์ยืนขึ้นและพูดอย่างเฉยเมยว่า “เห็นแก่คุณเมย์ ฉันจะให้โอกาสนายอีกครั้ง

“แต่นายต้องหักมืออีกข้างของตัวเองทิ้งซะ

“แล้วใส่หัวไปให้ไกลที่สุด ถ้านายมาให้ฉันเห็นหน้าอีก ก็เตรียมตัวไปนอนในโลงได้เลย”

ใบหน้าของลูคถอดสีในทันที เขารีบอ้อนวอน “ขอบคุณสำหรับความเมตตาครับ ซีอีโอยอร์ก ขอบคุณมากจริงๆ!

“ผมสาบานเลยว่าต่อจากนี้ไปคงจะไม่ล่วงเกินคุณวอล์คเกอร์อีก!

“ผมจะทะนุถนอมเธอเหมือนแม่ของตัวเองเลย!”

ลูคกระแทกมือซ้ายลงบนพื้นหลังจากที่เขาพูดจบ แกร๊ก! มือซ้ายของเขาหัก

ลูคคุกเข่าลงบนพื้น ร่างกายชักเกร็ง มือซ้ายห้อยอย่างอ่อนปวกเปียก ถึงกระนั้นเขาก็ไม่กล้ากรีดร้องออกมา

ฉากนี้ทำให้ทุกคนในฝูงชนตัวสั่น เปลือกตาของพวกเขากระตุกไม่ยอมหยุด

สิบปากว่าไม่เท่าตาเห็น มันแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

หลังจากได้เห็นฉากนองเลือดนี้ สายตาของเราผู้บริหารและผู้ถือหุ้นของวอล์คเกอร์ คอร์ปอเรชั่นที่มีต่อฮาร์วีย์และไคท์เปลี่ยนจากความเย้ยหยันเป็นความสงบเสงี่ยมและหวาดกลัว