บทที่ 1904

ขณะที่เหล่าสมาชิกตระกูลวอล์กเกอร์เดินออกไป ลูคัสก็โบกมือขวาของเขา ลูกน้องของเขานำเตียงไม้แบบดั้งเดิมออกมาจากมุมห้องโถง

หลังจากนั้นไม่นานไฟหลากสีและของประดับตกแต่งก็สว่างไสวไปทั่วห้องโถงด้วยบรรยากาศที่สนุกสนาน

ภาพนั้นทำให้ไคท์ตกใจ เธอพยายามที่จะหนีโดยไม่รู้ตัว

แปะ!

อย่างไรก็ตาม เมซี่กางแขนของเธอออกและขวางทางไคท์ด้วยรอยยิ้ม

“ผมเกรงว่าวันนี้คุณคงจะไปไหนไม่ได้แล้วล่ะครับคุณผู้หญิง”

“ว่าไงนะ?”

ไคท์จ้องเขม็งใส่ลูคัสพลางกัดฟัน

“คุณจะทำอะไรลูคัส?”

“ผมกำลังจะทำอะไรงั้นเหรอ?”

ลูคัสหัวเราะเบา ๆ

“ผมมาเพราะต้องการดูการแถลงการณ์ที่ครอบครัววอล์คเกอร์บอกจะให้คุณ

“แต่ปู่ของคุณไม่ได้ทำอย่างนั้น แถมยังมอบภารกิจให้ผมด้วย

“คุณก็น่าจะรู้ว่าผมเคารพผู้อาวุโสเสมอ…

“ตอนนี้ผมเลยจะทำภารกิจที่คุณปู่มอบให้ให้สำเร็จ

“ไม่ต้องรีบร้อนเรื่องเอาหุ้นคืนหรอก ตอนนี้เรามาเริ่มพิธีแต่งงานกันก่อนดีกว่า…”

ลูคัสยื่นมือออกและยกคางของไคท์

เพี้ยะ!

ไคท์เหวี่ยงหลังมือของเธอไปที่ใบหน้าของลูคัส เสียงตบดังก้องไปทั่วห้องโถง

“น่าขยะแขยง!

“ไร้ยางอาย!

“น่ารังเกียจ!”

เมซี่และเลนนี่โกรธจัดและต้องการที่จะลงมือ แต่ลูคัสกลับยิ้มอย่างอบอุ่นให้ไคท์

เขาลูบใบหน้าที่โดนตบของเขา จากนั้นก็ถอนหายใจและพึมพำกับตัวเองว่า “ทำไมบนโลกนี้ถึงมีคนมากมายที่ไม่ยอมปฏิบัติตามคำสั่งจนกว่าพวกเขาจะโดนขู่ก่อนนะ?

“ผมคิดว่าคุณเป็นผู้หญิงที่ฉลาดนะไคท์

“แต่ทำไมคุณถึงได้งี่เง่าแบบนี้?”

เพี้ยะ!

ลูคัสเหวี่ยงฝ่ามือของเขาไปที่หน้าของไคท์