บทที่ 1908

เพี๊ยะ!

ฮาร์วีย์ตบหน้าลูคัสอีกครั้งและขู่ว่า “ลองเห่าอีกครั้งสิ

“ทุกครั้งที่แกพูดเรื่องไร้สาระ ฉันจะตีเจ้านายของแก

“จะลองดูไหมล่ะว่าการเห่าของแกหรือการตบของฉัน ใครจะเก่งกว่ากัน”

เมซี่กัดฟันด้วยความโกรธ เธออยากจะถลกหนังฮาร์วีย์ทั้งเป็น แต่เธอไม่กล้าที่จะพูดอะไรอีก

เธอสามารถบอกได้ว่าชายตรงหน้าเธอเป็นคนที่โหดเหี้ยม เพียงพระเจ้าเท่านั้นที่จะรู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้น

ถ้าเขาใช้แรงทั้งหมด

“ไคท์ คุณสองคนไปก่อนเลย

“ไปรอผมที่วิลล่า”

ฮาร์วีย์ชำเลืองมองไคท์และเบรนแนน

ไคท์ตัวสั่นและตอบเบา ๆ ว่า “ไม่ ฮาร์วีย์ จะเกิดอะไรขึ้นกับคุณถ้าฉันไป?”

ฮาร์วีย์ยิ้ม

“ไม่ต้องห่วง ผมจะไม่เป็นอะไรหรอก

“ผมคงทำอะไรกับคุณที่นี่ไม่ได้มากอยู่ดี และหากเป็นเช่นนั้นเราอาจออกไปจากที่นี่ไม่ได้ด้วย”

ฮาร์วีย์จ้องเบรนแนนเขม็งก่อนที่ไคท์จะทันได้พูดอะไร

เบรนแนนเข้าใจทันที จากนั้นเขาจึงเริ่มดึงไคท์ออกไป

ชายในชุดสูทหลายคนขวางทางของพวกเขาด้วยเจตนาที่จะไม่ปล่อยให้ไคท์ได้ออกไป

เพี๊ยะ!

“ปล่อยไคท์ไป

“ได้ยินไหม?"

ฮาร์วีย์ตบหน้าลูคัสอีกครั้ง สีหน้าของเขาไร้อารมณ์ใด ๆ

ลูคัสแสดงสีหน้าที่ชั่วร้ายและถอนหายใจก่อนจะออกคำสั่ง

“ปล่อยพวกเขาไป”

แน่นอนว่าลูคัสจะต้องยอมแพ้ภายใต้การกดขี่ของฮาร์วีย์

เมซี่กัดฟันแล้วก้าวออกไปช้า ๆ ทันทีที่เธอถอยไป เธอก็รีบส่งสายตาให้ชายในชุดสูทอย่างรวดเร็ว

ฟุ่บ!