บทที่ 1922

บนสังเวียน

การแกว่งดาบของไทสัน วูดส์ตามด้วยแสงจ้า หน้าอกของศิษย์ของหลงเหมินที่อยู่ตรงหน้าเขามีเลือดพุ่งออกมา จากนั้นเขาก็ล้มลงไปกองบนพื้นและแน่นิ่งไปในทันที

พวกเขาสู้กันบนสังเวียน อย่างเอาเป็นเอาตาย ชัยชนะหรือความพ่ายแพ้ของพวกเขาย่อมหมายถึงชีวิตหรือความตายเป็นปกติ

จนถึงตอนนี้จัสติน วอล์กเกอร์แพ้ห้าเกมติดต่อกัน

เขาเหลือศิษย์ที่จะสู้แทนเขาอีกเพียงแค่คนเดียว

แต่จัสตินไม่ได้แสดงท่าทีท้อแท้ในขณะนั้น เขาพินิจมองไทสันในขณะที่ความสนใจของเขากำลังพลุ่งพล่าน จากนั้นก็โบกมือเบา ๆ

ฟุ่บ!

ชายคนหนึ่งซึ่งสูงประมาณหกฟุตห้า ค่อย ๆ โผล่ออกมาจากทางเดินและกระโดดขึ้นไปบนสังเวียน

“รอบต่อไป ไทสัน วูดส์ ปะทะ ยูจีน โบวี!”

ฝูงชนต่างคลั่งไคล้หลังจากได้ยินชื่อของยูจีน

ยูจีน แม่ทัพใหญ่อันดับสูงสุดของจัสตินยังเป็นศิษย์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในหลงเหมินสาขามอร์ดูอีกด้วย!

ผู้ชายอย่างเขามีชื่อเสียงสูงมากในหลงเหมินสาขามอร์ดู

เขาซ่อนตัวอยู่ในภูเขาเป็นเวลานาน และเขาเพิ่งกลับมาในวันนั้น

ขณะที่เจ้าภาพกำลังแนะนำตัว ยูจีนก็กระโดดขึ้นเวทีพร้อมกับควงขวานในมือ

เขามีรูปร่างสูงเกินมนุษย์ทั้งยังมีกล้ามท้องที่ดูกำยำ ราวกับหมีกริซลีที่มีรูปร่างคล้ายมนุษย์ ประกอบด้วยออร่าอันตรายที่สิ่งมีชีวิตทั้งหมดต้องหวาดหวั่น

ตำนานกล่าวว่าเขาสามารถฆ่าเสือและเสือชีตาห์ได้ด้วยมือเปล่า คืนหนึ่งในฤดูหนาวที่เย็นยะเยือก เขาต่อสู้กับหมาป่าทั้งฝูงเพียงลำพัง

พูดได้เต็มปากเลยว่ายูจีนจะเป็นศิษย์อันดับต้น ๆ ในสาขาหลงเหมินแห่งมอร์ดู หากไม่ใช่เพราะราเชลฮาร์ดีอ้างสิทธิ์ในตำแหน่งนั้นแล้ว

แม้แต่ราเชลเองก็ไม่มั่นใจว่าจะโค่นยูจีนได้หรือเปล่า