บทที่ 1934

บีเอ็มดับเบิลยู แซด 4 ถือว่าเป็นรถที่ราคาถูกที่สุดในบรรดารถเปิดประทุนระดับหรู

ในสายตาคนรวย รถก็คงเป็นแค่ของเล่น

แต่รถแบบนี้มักจะพอที่จะทำให้คนธรรมดาตกใจได้

ขณะนั้นหลังคารถเปิดออกเผยให้เห็นผู้หญิงคนหนึ่ง เธอดูไม่สวยนัก แต่ใบหน้าของเธอมีรองพื้นหนาเป็นชั้นเพื่อให้เธอดูงดงามขึ้นเล็กน้อย

ผู้หญิงคนนั้นหยิบโทรศัพท์ออกมาดู แล้วหันกลับมามองฮาร์วีย์

“คุณเป็นเพื่อนของคุณอีวอนน์ ซาเวียร์ใช่หรือเปล่า?”

"ใช่แล้ว"

ฮาร์วีย์พยักหน้า

“คุณต้องเป็นผู้ช่วยของเฮเซล มาโลน คุณมัลลินส์ ใช่หรือเปล่า?"

ผู้ช่วยมัลลินส์ตอบอย่างเย็นชาว่า “คุณทำตัวจองหองขนาดนี้ได้ยังไง! ทำไมถึงไม่ไปรอฉันที่ข้างถนน คุณยังอยากให้ฉันวนกลับไปที่ทางเข้าเพื่อคุณอีก?”

“คุณไม่รู้หรือไงว่าฉันจะถูกเรียกเก็บเงินห้าดอลลาร์สำหรับการจอดที่นี่!

“ขึ้นรถได้แล้ว! ฉันไม่รู้ว่าคุณ ซาเวียร์คิดยังไงถึงได้ขอให้ฉันพาคนโง่เง่าที่ไม่มีแม้กระทั่งรถของตัวเองไปหาเธอ”

ผู้ช่วยมัลลินส์เดือดดาลด้วยความโกรธ

ตอนแรกเธอคิดว่าอีวอนน์ขอให้เธอพาเจ้าชายหรือนายน้อยมา นั่นเป็นเหตุผลที่เธอยืมรถบีเอ็มดับเบิลยูคันนี้มาและใช้เวลาแต่งหน้าอยู่ตั้งครึ่งชั่วโมง

แต่หลังจากเห็นคนที่เธอจะต้องเป็นคนพาเขาไปแล้ว ก็พูดได้อย่างเต็มปากเลยว่าเธอรู้สึกผิดหวังอย่างมาก

แม้ว่าฮาร์วีย์ ยอร์กจะดูมีเสน่ห์ แต่บนร่างกายของเขาไม่มีอะไรที่บ่งบอกถึงความมั่งคั่งเลยสักชิ้น

ผู้ช่วยมัลลินส์ทำงานให้กับเฮเซลมาระยะหนึ่งแล้ว เธอคุ้นชินกับเฮเซลซึ่งเป็นที่นิยมอย่างมากในการพบปะกับผู้มั่งคั่งหรือผู้มีอิทธิพล

ผู้ช่วยมัลลินส์จะชายตามองคนหน้าตาธรรมดาอย่างฮาร์วีย์ได้อย่างไร

ดังนั้นเธอก็ปฏิบัติต่อฮาร์วีย์ราวกับเขาเป็นผู้คุ้มกันไปโดยปริยาย

ฮาร์วีย์ไม่ได้สนใจทัศนคติของคนอื่น ๆ อย่างผู้ช่วยมัลลินส์มากนัก