บทที่ 1984

เฮเซล มาโลนดูค่อนข้างลังเล แม้ว่าคนเจ้าเล่ห์อย่างฮาร์วีย์ ยอร์กจะค่อนข้างน่ารำคาญ แต่เธอก็ยังรู้สึกสะเทือนใจเล็กน้อยหลังจากที่เห็นเหตุการณ์บานปลายมาถึงจุดนี้

อย่างไรเสีย เธอก็แค่ต้องการไล่ฮาร์วีย์ออกจากมอร์ดูและทำให้เขากลับไปยังที่ที่ถูกที่ควร ไม่ได้คิดที่จะทำลายชีวิตเขา

“ฮาร์วีย์ แค่ขอโทษคุณฟูจิฮาระซะ! ถ้าคุณขอโทษเธอ ฉันจะช่วยขอร้องเธออีกแรง!

“พรุ่งนี้ฉันจะบอกให้พ่อให้เงินคุณหนึ่งแสนห้าหมื่นดอลลาร์ ดังนั้นคุณออกไปจากที่นี่เถอะ!

“เมืองใหญ่อย่างมอร์ดูไม่เหมาะกับคุณหรอก!”

ฮาร์วีย์ยิ้มจาง ๆ ขณะชำเลืองมองเฮเซลและจูน ลี "ให้ผมขอโทษงั้นหรอ? ผมไม่มีคำนั้นอยู่ในพจนานุกรมเสียหน่อย

“ถ้าคนต่างชาติปลอม ๆ คนนี้มีอำนาจอะไรอยู่ในมือจริง เธอคงส่งชาวประเทศหมู่เกาะมาจัดการกับผมแล้ว

“คุณคิดว่าตัวเองสูงส่งกว่าคนอื่นเพียงเพราะถือวีซ่าต่างประเทศจริง ๆ หรือ?

“คนแบบนี้มีคนสนับสนุนคุณด้วยหรอ? ฟังแล้วจะอ้วก!

“ผมจะบอกคุณให้เลยนะ พรุ่งนี้ดูรินจะฉีกสัญญากับคุณ วงการบันเทิงของทั้งมอร์ดูจะขึ้นบัญชีดำชื่อของคุณด้วย!

“เพราะไม่ว่าคุณจะเป็นซูเปอร์สตาร์หรืออินฟลูเอนเซอร์ อย่างน้อยคุณก็ควรมีจุดยืนที่ถูกต้อง!

“หากมีจุดยืนแบบนี้ ไม่มีแพลตฟอร์มไหนที่จะอนุญาตให้คุณเชิดหน้าชูคออยู่ได้หรอก!”

มิวะหัวเราะออกมาด้วยความโกรธ

“แกคิดว่าตัวเองเป็นใคร ฮาร์วีย์? ผู้บริหารของดูริน? ซีอีโอของเฮงเดียน เวิร์ล สตูดิโอ?

“นี่แกกำลังบอกว่าดูรินกำลังจะฉีกสัญญาฉันทิ้งอย่างนั้นเหรอ? แล้วแวดวงบันเทิงของมอร์ดูจะขึ้นบัญชีดำฉันด้วยเนี่ยนะ?

“ถ้าแกทำทุกอย่างที่พูดออกมาได้ แกไม่ต้องขอโทษฉันหรอก! ถ้าแกทำแบบนั้นได้จริง ฉันจะยอมเป็นฝ่ายคุกเข่าต่อหน้าแกด้วยซ้ำ!

“แต่ถ้าทำไม่ได้ ก็ลองคุกเข่าอ้อนวอนฉันดูสิ!

“ทีนี้ แกยังคิดที่จะพนันกับฉันหรือเปล่า?”

ฮาร์วีย์ส่งข้อความต่ออย่างเรียบง่าย จากนั้นตอบกลับอย่างใจเย็นว่า “ไม่ต้องห่วง หลังจากคืนนี้ไปเราจะได้รู้กัน

“ถ้าพรุ่งนี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับคุณ ผมจะเป็นฝ่ายคุกเข่าขอโทษคุณเอง”