บทที่ 1991

เคลลี่ มาโลนเข้าใจภรรยาของเขาเป็นอย่างดี

“คุณอายุเท่าไหร่แล้วจูน? ทำไมถึงพยายามจะเอาชนะเด็กไม่รู้จักโตอย่างเขา?

“เรื่องนี้มันสำคัญตรงไหน?”

มิวะ ฟุจิฮาระเริ่มหัวเราะคิกคัก

“คุณลุงมาโลน ทำไมคุณลุงถึงโกรธล่ะคะ? คุณลุงจะตำหนิคุณป้ามาโลนในเรื่องนี้ไม่ได้นะคะ

“เราก็แค่อยากรู้จริง ๆ ว่าภายในวิลล่าหลังที่ 1 จะเป็นยังไง!

“และเพราะว่าฮาร์วีย์ ยอร์กยืนกรานที่จะอวดวิลล่าหลังนี้ให้เราดู เราก็มาที่นี่ตามคำเชิญก็เท่านั้น

“ในเมื่อมาถึงแล้ว ก็อย่าให้ความพยายามของเราเปล่าประโยชน์ไปเลยค่ะ!

“ไม่อย่างนั้นมันจะน่าเบื่อมาก!”

จากนั้นมิวะแสดงรอยยิ้มอันอบอุ่นไปยังฮาร์วีย์โดยไม่สนใจใบหน้าที่น่ากลัวของเคลลี่ มาโลน

“ยอร์ก นายคุยโทรศัพท์เสร็จแล้วหรือยัง?

“เรายังต้องรอนายอีกนานไหม?

“นายบอกว่าวิลล่าหมายเลข 1 เป็นของนายไม่ใช่เหรอ?

“ถ้าอย่างนั้น ให้เราเข้าไปข้างในเถอะ!

“อย่าบอกนะว่าลืมกุญแจ!

“ประตูของวิลล่าพวกนี้ต้องล็อคด้วยรหัสผ่านและลายนิ้วมือของนายใช่หรือเปล่า?

“การอ้างว่าลืมกุญแจมันแย่มากเลยนะ!”

มิวะทำท่าทางตกใจเล็กน้อย นั่นทำให้อินฟลูเอนเซอร์คนอื่น ๆ ยกมือขึ้นปิดปากและหัวเราะไม่หยุด

'คนโง่น่าสมเพชอย่างเขาสมควรถูกกระทืบให้จมดิน! ไม่มีทางเป็นอย่างอื่นไปได้!'

เฮเซล มาโลนอยากจะพูดอะไรสักอย่างเพื่อเห็นแก่พ่อของเธอ แต่เธอก็เดือดดาลด้วยความโกรธเมื่อเห็นว่าฮาร์วีย์ผู้หญิงยโสยังคงสงบนิ่งเหลือทน

'ในเมื่ออวดดีขนาดนี้ก็สมควรถูกหัวเราะเยาะแล้ว!'

เคลลี่ถอนหายใจ