บทที่ 1993

หลังจากเคลลี่ มาโลนถามในสิ่งที่ทุกคนอยากรู้ จูน ลีและเฮเซล มาโลนก็จ้องตาฮาร์วีย์ ยอร์ก

มิวะ ฟูจิฮาระ และเหล่าอินฟลูเอนเซอร์คนอื่นได้แต่กลั้นใจรอฟัง ขณะที่แสดงใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น

แม้แต่แกรี่ ดันเคนก็แทบยืนไม่ เขาตกอยู่ในความสับสนและงุนงงเป็นอย่างมาก พยายามรอฟังคำตอบของฮาร์วีย์

ฮาร์วีย์ยิ้มและเอนกายลงบนพนักพิง

“นายท่านลินช์ยกที่นี่ให้ผมเอง ตอนแรกผมก็ไม่ได้สนใจที่นี่เท่าไร” ฮาร์วีย์อธิบายอย่างเมินเฉย

“แต่พอมาคิดดูแล้วว่าผมยังไม่มีที่พักในมอร์ดู ผมก็เลยรับมาส่ง ๆ

“ก็อย่างที่บอก ยังจัดการเรื่องทางกฎหมายไม่เสร็จเลยด้วยซ้ำ”

หลังจากได้ยินฮาร์วีย์พูดถึงเรื่องนี้ยังไม่ยี่หระกับอะไร ทุกคนก็ทำท่าราวกับจะกระอักเลือดออกมา

การที่ก่อนหน้านี้ทุกคนรู้สึกว่าฮาร์วีย์ก็แค่อวดเก่ง ทุกอย่างที่เห็นตรงหน้าก็เพียงพอแล้วที่จะพิสูจน์ว่าเขาทำได้เหมือนที่พูด

และเมื่อพิจารณาจากน้ำเสียงของฮาร์วีย์แล้ว เขาก็ดูไม่ได้สนใจอะไรในวิลล่าหมายเลข 1 เลยแม้แต่น้อย

น้ำเสียงของเขายังแฝงไปด้วยการดูแคลนเล็ก ๆ เขายังขอให้คนมาตกแต่งมันเพิ่มอีกต่างหาก

ฮาร์วีย์ไม่เพียงแต่เป็นคนที่รอบรู้เท่านั้น เขายังร่ำรวยอย่างน่าเกลียดอีกด้วย!

มีใครอีกบ้างที่จะปรับปรุงวิลล่าใหญ่โตเช่นนี้โดยไม่แยแสอะไร ใครต่อใครต่างก็กลัวว่าการปรับปรุงวิลล่านี้ใหม่จะทำให้มูลค่าของมันลดลง!

แต่ฮาร์วีย์ไม่สนใจเรื่องเงินเลยสักนิด

หลังจากคิดได้ดังนั้น ทุกคนก็อยากจะกระอักเลือดออกมา

“ลุงขอโทษนะฮาร์วีย์ ลุงเข้าใจหลานผิดไป”

เคลลี่ถอนหายใจ เขารู้สึกอึดอัดใจอย่างที่สุด

“ดูเหมือนว่าจะเป็นลุงเองที่หยิ่งผยองเกินไป!”

ฮาร์วีย์ยิ้ม

“ผมรู้ว่าคุณลุงทำทุกอย่างก็เพราะเห็นแก่ประโยชน์ของผม คุณลุงมาโลน” ฮาร์วีย์กล่าว

“เพราะอย่างนั้นคุณลุงไม่จำเป็นต้องโทษตัวเองหรอก ผมต่างหากที่ไม่ได้อธิบายเรื่องนี้ให้ถูกต้องอย่างที่สมควร”