บทที่ 2023

"อะไรกันน่ะ? คุณจะไม่ยิงเหรอ?”

ฮาร์วีย์เหวี่ยงเท้าไปรอบ ๆ และไขว่ห้าง ใบหน้าของเขายังคงว่างเปล่าและไร้ความรู้สึก

ผู้จัดการคนดังกล่าวทั้งหวาดกลัวและโกรธในเวลาเดียวกัน ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจนั่งลง

ผู้ตรวจการอีกคนซึ่งมีผมสั้นจุดบุหรี่และดูอารมณ์เสีย เขาพ่นควันใส่หน้าฮาร์วีย์

“ฮาร์วีย์ ใช่ไหม?” เขาถามอย่างเย็นชา

“เรารู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น

“นายข่มขู่เหยื่อในงานเลี้ยงอาหารค่ำของครอบครัวมาโลน โดยการบอกว่านายจะขึ้นบัญชีดำเธอ!

“มีคนอย่างน้อยยี่สิบคนจากที่เกิดเหตุที่เป็นพยานได้ว่านายพูดเช่นนั้น ไม่มีทางที่นายจะปฏิเสธข้อเท็จจริงนั้นได้”

ฮาร์วีย์ยักไหล่

“หัวหน้าหน่วยของคุณไม่ได้บอกว่าคุณควรดูแลผมงั้นเหรอ? ดูแลผมดีแล้วเหรอ?” ฮาร์วีย์แกล้งอย่างใจเย็น

“ถ้าการพูดไปเรื่อยสามารถใช้เป็นหลักฐานทางกฎหมายได้ คดีต่าง ๆ ทั่วโลกคงจะง่ายขึ้นมากใช่ไหม?”

“นายกำลังบอกว่าจะไม่สารภาพงั้นเหรอ?!” ผู้ตรวจการตะคอกอย่างรุนแรง

ฮาร์วีย์ยิ้มและตอบอย่างสง่าพาเผยว่า “ผมไม่ได้ฆ่าใครและไม่ได้ทำร้ายใคร ในเมื่อผมรู้ว่าตัวเองไม่ได้ทำอะไรผิดหรือทำอะไรให้ตัวเองต้องขายขี้หน้า แล้วผมจะสารภาพทำไม?”

“นายไม่ได้ทำอะไรผิดหรือทำอะไรให้ตัวเองต้องขายขี้หน้า?!

“แล้วทำให้ต้นตระกูลของตัวเองต้องขายขี้หน้าได้ยังไง?!”

ผู้ตรวจการผมสั้นส่งสายตาไปยังฮาร์วีย์ด้วยสีหน้าเคร่งขรึมและพูดจากระแนะกระแหนใส่หน้าฮาร์วีย์สองสามประโยค

“ทุกคนให้การเหมือนกัน ซึ่งรวมถึงครอบครัวมาโลนที่มีความสัมพันธ์อันดีกับนายด้วย ไหนจะยังมีคนดังอย่างแกรี่อีก นายคิดจริง ๆ หรือว่าคนอย่างพวกเขาจะพยายามใส่ร้ายนาย

“ยังมีประเด็นให้นายปฏิเสธข้อเท็จจริงอยู่อีกใช่ไหม?

“บางทีนายอาจจะยังไม่รู้เรื่องนี้ แต่เพราะนายบังคับให้เหยื่ออาบน้ำ เราจึงพบเส้นผมของเธอปะปนอยู่กับเส้นผมของนายอยู่ในท่อระบายน้ำของห้องอาบน้ำ!

“นอกจากนั้น ยังพบชุดชั้นในของเหยื่อบนเตียงของนายอีกด้วย!