บทที่ 2050

“พูดมาให้ชัด! เกิดอะไรขึ้น?!"

สีหน้าของซากุระ มิยาโมโตะเย็นชาราวกับน้ำแข็ง

“ฉันต้องการรู้เรื่องทั้งหมด”

ดวงตาของคริสตัน ดันเคนกระตุกอย่างรุนแรง

“ผมติดตามฮาร์วีย์ ยอร์กตั้งแต่เขาออกจากสถานีตำรวจ ผมตามเขาไปที่บ้านพักตากอากาศเล็ก ๆ บนยอดเขาที่อยู่แถวชานเมือง

“ฮาร์วีย์และพรรคพวกของเขาอยู่ในนั้น พวกเขามีกันไม่ถึงสิบคน ผมมั่นใจในเรื่องนั้น

“พอผมส่งข่าวถึงไทจิ มารุยามะ เขาก็รีบไปที่สถานที่นั้นภายในเวลาไม่ถึงสองชั่วโมง เขาถล่มประตูวิลล่าให้เปิดออกก่อนที่ยอดฝีมือสามร้อยคนจะล้อมสถานที่ไว้ได้อย่างสมบูรณ์

“ไทจิเรียกร้องให้ฮาร์วีย์รีบปล่อยตัวโนริโกะ ยามากุจิ

“แต่ฮาร์วีย์ไม่ทำตามที่เขาร้องขอ

“ผมเห็นใครบางคนถือดาบออกมาแต่ไกล แต่หลังจากนั้นผมก็ได้ยินเพียงเสียงกรีดร้อง”

“ผมไม่กล้าเข้าใกล้เพราะผมอาจถูกเผยตัว ผมจึงตัดสินใจตรวจสอบดูอีกครั้งหลังจากทุกอย่างเงียบลง แต่แล้วสมาชิกของหลงเหมินกลุ่มใหญ่ก็มาถึง…”

“หัวหน้าผู้ตรวจการของสถานีตำรวจมอร์ดูสาขาแรก โอทิส ไคก็มาพร้อมกับคนของเขาเช่นกัน

“ด้วยตัวตนของผม ไม่อยากเข้าไปใกล้ที่นั่น เพราะไม่อยากถูกตั้งข้อสงสัย ผมจึงมารายงานเรื่องนี้กับคุณทราบโดยเร็วที่สุด

“แต่ผมคิดว่าไทจิและคนอื่น ๆ กำลังตกที่นั่งลำบาก

แม้แต่คริสตันก็ยังไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้นในตอนนั้น เพราะเขามีการตั้งสามร้อยคน! ทำไมถึงทำอะไรไม่ได้เลย?

เขาเสียใจที่ไม่ได้เข้าไปดูสถานการณ์ข้างใน

แต่เขารู้ดีว่าชีวิตของเขาจะต้องสูญเปล่า หากเขาตัดสินใจเข้าไปข้างใน

"ออกไป! ฉันดูแลคุณอย่างดีมาตั้งนานนม แต่ในตอนที่ฉันต้องการคุณมากที่สุด คุณกลับทำอะไรไม่ได้สักอย่าง!”

ซากุระเตะคริสตันออกไป

จากนั้นเธอก็จ้องไปที่คนรับใช้ทั้งสอง จากนั้นจึงเอ่ยปากอย่างเย็นชาว่า “ในเมื่อเราฆ่าฮาร์วีย์ไม่ได้ เราก็จะจัดการกับอีวอนน์ ซาเวียร์ก่อน

“ฆ่าเธอซะ ฉันไม่อยากเห็นเธอมีชีวิตอยู่อีกต่อไป”