บทที่ 208

บ่ายวันนั้นฮาร์วีย์ขับรถปอร์เช่และไปรับแมนดี้หลังเลิกงานเหมือนที่สัญญาไว้ ในตอนแรกเขาไม่ต้องการให้เป็นจุดเด่น แต่แน่นอนว่าพวกเขาไม่สามารถขี่มอเตอร์ไซค์ไปงานต่าง ๆ เช่น การเจรจาต่อรองนี้ได้

หลังจากที่เขารับแมนดี้ฮาร์วีย์ก็ขับรถมุ่งหน้าไปยังแหล่งชุมชนนั่นซึ่งตั้งอยู่ในเขตชานเมืองตามระบบ GPS

แมนดี้รู้สึกกังวลเล็กน้อย ในช่วงเวลานั้นใบหน้าอันงดงามของเธอดูซีดลงเล็กน้อย จากนั้นเธอก็พูดว่า “ฮาร์วีย์วันนี้ฉันคิดเรื่องนี้อย่างถี่ถ้วนแล้ว ฉันรู้สึกว่ามันค่อนข้างแปลก คุณคิดว่ามันเป็นกับดักที่แซ็ควางไว้หรือเปล่า? จะมีอะไรเกิดขึ้นกับเราหลังจากนี้ไหม?”

ฮาร์วีย์ยิ้มเล็กน้อยและพูดว่า “ไม่ต้องกังวล ตราบใดที่ผมอยู่ที่นั่นด้วย จะไม่มีใครทำร้ายคุณได้ เว้นแต่พวกเขาจะฆ่าผมก่อน”

ในขณะที่เขากำลังพูดแววตาของเขาดูเหมือนจะฆ่าคนให้ตาย เขาไม่ว่าอะไรแม้ว่าคนอื่นจะปฏิบัติต่อเขายังไง แต่ถ้าใครกล้าทำร้ายแมนดี้ล่ะก็เขาคงไม่ปล่อยพวกเขาไปง่าย ๆ อย่างแน่นอน

เมื่อได้ยินฮาร์วีย์พูดแบบนั้นภายใต้สถานการณ์เช่นนี้แมนดี้ก็หน้าแดงเล็กน้อย ดูเหมือนว่าตราบใดที่ฮาร์วีย์อยู่ที่นั่นด้วย เหตุการณ์ไม่คาดฝันเหล่าจะถูกกำจัดออกไปเช่นนั้น

พวกเขาเงียบตลอดทางจนถึงจุดหมาย ในไม่ช้าพวกเขาก็มาถึงทางเข้า มีคนยืนเรียงสองแถวยืนอยู่ที่ทางเข้า พวกเขาทั้งหมดหัวโล้นและสวมเสื้อยืด ร่างกายของพวกเขาเต็มไปด้วยรอยสักที่น่าเกลียด แวบแรกรู้ได้เลยว่าพวกเขาไม่ใช่คนดี

เมื่อพวกเขาเห็นรถปอร์เช่พวกเขาแสดงท่าทางให้ฮาร์วีย์เพื่อบอกให้พวกเขาขับรถเข้าไปในลาน